Το blog μου το «αγόρασα» από ένα ψιλικατζίδικο...

Μέσα Ιουλίου. Κυριακή, μόνος στο μαγαζί.
Μέρα ζεστή, ξενέρωτη. Αύριο πάλι γραφείο.
Δεν υπάρχει ιδιαίτερη δουλειά.
Ούτε στην μία ούτε στην άλλη.

Δε γαμιέται, θα μπω να «σερφάρω».
Getty images, sporfm, καμμιά τσοντούλα.
Τα συνηθισμένα. Ψιλοβαριέμαι.

Ανοίγω το history να κάνω την ίδια «βόλτα».
Τι είναι αυτό το psilikatzoy;
Θα έχει βρεί η Κωνσταντίνα
κάνα site σχετικό με το μαγαζί
και το ψάχνει. Δεν μπαίνω; Μπαίνω!

Διαβάζω. Βλάκας εγώ, δεν βλέπω δεξιά-αριστερά.
Συνεχίζω. Πλάκα έχει!
Ψιλοπονηρεύομαι. Ρε λες;

Κάτι μου θυμίζουν τα κείμενα.
Profile: Κωνσταντίνα. Ρε το κωλόπαιδο!
Μ' αρέσει.
Τι είναι όμως αυτό που έχει κάνει;
Δεν μου έχει πει τίποτα.
Διαβάζω όλα τα post.
Ψάχνομαι μέσα μου.
Τί θέλει να πει;
Γιατί το έφτιαξε;
Της αρέσει!
A ρε Πίπη ανοιχτό βιβλίο μια ζωή.
Δε λέω τίποτα. Άστην.
Μην επηρρεάσω το γράψιμο της.

Πέρασαν δυο μέρες.
Το διασκεδάζω. Δε λέω τίποτα ακόμη. Όσο πάρει.
Μου αρέσει να την διαβάζω. Και αυτά τα links;
Ααααααα, εδώ έχει πλάκα ρε!

Φεύγω απο το γραφείο για το μαγαζί.
- Θελω να σου δείξω κάτι!
- Τι είναι ρε Ντινάκι;
- Κοίτα το περιοδικό. Γράφει για τα blogs
- Τα ποιά; (το μαλάκα εγώ)
- Θα σου εξηγήσω μετά. Κοίτα. Κάτω στις διευθύνσεις.
Psilikatzoy! Έλαμψε. Με κοιτάει με το βλέμα του μαλακισμένου που έχει φέρει 10 στον έλεγχο.
- Δηλαδή; (τα είπαμε πριν, το μαλάκα εγώ)
- Κοίταξε να δεις υπάρχει μια γωνιά στο internet που κάποιοι....
... έτσι έκανα και 'γω ένα. Χαμόγελο.

Δεν μπόρεσα να κρατηθώ (άλλωστε ποτέ δεν μπορούσα να κρυφτώ)
- Τα 'χω διαβάσει όλα ρε μαλάκισμένο!
- Σ' αρέσαν;
- Αρκετά
- Δεν άντεχα άλλο, γράφω απο τον Απρίλη και ήθελα
να σου κάνω έκπληξη στην επέτειο της γνωριμίας μας
αλλά με πρόλαβε το περιοδικό.
- Γράφεις πολύ καλά.
- Καλά ρε συ με διαβάζεις και δεν είπες τίποτα;
- Τι να πώ; Δεν θέλω να επηρρεάσω την κρίση σου,
ούτε το γράψιμό σου.

Μετά διαβάζαμε παρέα τα blogs των υπολοίπων φίλων.
Περίμενα με λαχτάρα να δω τί θα γράψει η psilikatzoy.
Πήγαινα στο γραφείο στην flat 23'' να το 'φχαριστηθώ.
Αρνούμουν να το διαβάσω πριν το postάρει όπως λέει.
Ήθελα να το διαβάσω μόνος μου και να την πάρω μετά τηλέφωνο.

Φτάξε και 'συ ρε Τάσο ένα, μου λέει μια μέρα.
- Τι να γράφω μωρέ και 'συ;
- Αφού ...
- Δεν ήμουν ποτέ καλός στην έκθεση, θα ξεφτιλιστώ.

Σιγά σιγά οι φίλοι συνbloggoι είχαν γίνει και δικοί μου φίλοι
και ας μην το ξέρανε. Τους διάβαζα.
Μονολογούσα:
- Φτιάξε ρε τελεμέ και 'συ ένα blog.
- Πού χρόνος ρε.
- Πώς θα το πείς;
- Πού χρόνος ρε σου λέω να γράφω, θα τρελαθούμε;
- Eιναι καλό και φθηνό!
- Φθηνό;
- Δεν τα ακουμπάς στον Ψυχαναλυτή, Ψυχοθεραπευτή, Ψυχίατρο, what ever.
- Tι να τον κάνω εγώ τον «Ψ» ρε παπάρα;
- Θα σου χρειαστεί. Δεν θα σου χρειαστεί;
- Γιατί;
- Τι γιατί ρε μπαγλαμά, εδώ μιλάς με την πάρτη σου τόση ώρα
και ρωτάς και από πάνω;
- Φτιάξε ένα blog να μιλήσεις με τους φίλους σου
που δεν ξέρουν πως τους παρακολουθείς.
Που δεν ξέρουν πως είναι φίλοι σου!
- Πω πω μαλάκα μου θα τρελαθώ! Ψυχολόγο γρήγορα, παραμιλάω
- Τα βλέπεις; Γράψε ρε πίτουρα, και τα παιδιά θα σε γιατρέψουν
- ...ή θα σε τρελάνουν εντελώς σκέφτηκα

Πείστηκα.