Κυριακή, Απριλίου 30, 2006

Take a break and live

Ξαναμπήκα!

Μετά από πόσες μέρες χωρίς δίκτυο στο γραφείο (ένεκα μετακόμισης και ακόμα δεν έχω, γμτ!) και στο μαγαζί μιας και το λουκέτο το παραδώσαμε στον καινούριο ιδιοκτήτη, κατάφερα να μπώ και να διαβάσω αρκετά blogs από ένα net-cafe.

Δεν μπορώ να πώ, πως δεν μου έλειψε η διαδικτυακή καθημερινότητα, τα παιδιά, οι μανούρες και λοιπά, μα θα πώ σίγουρα ψέμματα πως δεν ευχαριστήθηκα αυτές τις μέρες την ζωή μου δίχως Mb, downloads και παπάκια.

Το συνιστώ και ξανά εδώ είμαστε.

Σάββατο, Απριλίου 15, 2006

Προς anonymous επιστολή

Παρακαλείται ο γνωστός μανουρολάτρης anonymous (άνδρας ή γυναίκα) να μη μας ζαλίζει το μπούτσο.


Μπορεί να ζητήσει από τις πουτάνες συναδέλφισσες της μανούλας του, να του κάνουν έκπτωση στο βούρδουλα ή να πάει να πιάσει δουλειά στους κουλούς βοηθώντας να κατουρήσουν, μπας και πιάσει στα χέρια του κάτι πιο πολύτιμο απ΄την ίδια του την ύπαρξη.


Καλό Πάσχα και πρόσεχε τα αυγά μην τα βάζεις στον κώλο σου μετά το τσούγκρισμα. Το οτι ξεβάφουν μέρες που είναι, -για σένα είναι το λιγότερο φυσικά- μα τα τσόφλια πονάνε πολύ απ' ό,τι μου 'πε η αδελφή σου!

Ευγενής δεν είμαι με τους φίλους μου. Αυστηρός είμαι, μέχρι παρεξήγησης.










Το παραδέχομαι.
Έχω χάσει πολλά επεισόδια τους τελευταίους μήνες, μην πω το 2006. Η δουλειά δεν μου επιτρέπει να διαβάζω τα blogs και εγώ απ' την άλλη δεν μου επιτρέπω να παραμελώ τη δουλειά μου. Αλλά έχασα πολλά ρε γαμώτη μου.


Όλα ξεκίνησαν απο ένα post της Μιραντολίνας για τον Μποϋς (τον λέω σαν να τον ξέρω τρομάρα μου) που έτυχε στη ζωή του να ήταν και ναζιστής. Χέστηκα, και ο Θεωδοράκης ήταν μέλος της νεολαίας Μεταξά και 'γω αγόραζα μικρός το Στόχο και ο Μπιν Λάντεν τσιράκι της CΙΑ. Το τι σκατά κάνουμε στη ζωή μας δεν πιστεύω πως έχει άμεση σχέση πάντα με το τι πιστεύουμε. Αν δηλαδή είμαστε κομμουνιστές, λατρεύουμε τον Βούδα, ακούμε λαϊκά με φανατισμό ή τρώμε μόνο σουβλάκια τη Μεγάλη Εβδομάδα και ο ράφτης μας, μας έχει κατατάξει στους "δεξιούς", δεν σημαίνει πως αν κάποια στιγμή βρεθούμε να ψάλλουμε σε ναό ως αριστεροί ψάλτες παύουμε να είμαστε τα παραπάνω!

Αυτά για τον καλλιτέχνη (ακόμα δεν κατάλαβα γρί, αλλά για να το λένε οι ειδικοί, κάτι θα ξέρουν από καλό λάδι. ΑrtAttack μπορείς να με κατατάξεις στα πρόβατα με κριτικό Τέχνης για τσοπάνη. Δεν ντρέπομαι, μαθαίνω:).


Από την άλλη φυσικά προβληματίζομαι με την προβολή του καλλιτέχνη ως προς το ιδεολογικό του background μα και πάλι σκέφτομαι πως αυτό είναι που εξιψώνει το έργο του. Η μετάνειά του. (Μέχρι και τώρα δεν έχω καταλάβει τι θέλει να πει ο ποιητής στα έργα του μα θα ξαναπώ πως το IQ μου είναι επιπέδου BBQ). H προβολή -έστω και αναφορικά- ναζιστικής ιδεολογικής τοποθέτησης ενόχλησε και εμένα, δεν κρύβω. Ως αντίδραση όλου αυτού θεωρώ αρκετά τίμια τα ΕΠΩΝΥΜΑ comments που δήλωναν την αντίθεση σ’ αυτο το γεγονός. Θα μου πεις: Ρε μπαγλαμά, θα μπορούσαν να είναι πιο κόσμιοι! Και;
Ποιός εκτίθεται τώρα;

Εχω προβληματιστεί πάρα πολύ και συνάμα είμαι πολύ στεναχωρημένος. Γι΄αυτό και γράφω απόψε. Αν η μανούρα σταματούσε εδώ θα έλεγα: Δε γαμιέται, μια αντιπαράθεση απόψεων. Άντε ανθρώπων το πολύ! Στο blog του Μanifesto όμως το πράμα ξέφυγε. Και ξέφυγε πολύ. Για να αποφορτίσω το κλίμα (και τον ίδιο τον manifesto κυρίως) αλλά και για να διαμαρτυρηθώ για τον χαρακτηρισμό που δόθηκε στον J95 ως "ομοφοβικό φασιστάκο" έγραψα πως δεν μπορεί σε μια λεκτική διαμάχη μεταξύ ενός gay και ενός straight να κατηγορείται κάποιος για τα μη γούστα του, με την ίδια ακριβώς λογική που δεν μπορεί κάποιος να με πει βυζόφοβο επειδή γουστάρω τα μικρά βυζά (τα μεγάλα μου αρέσουν ρε μπαγλάμια, ένα παράδειγμα έδωσα). Στην ψιλοβελονιά μου αυτή που άφησα στο post του Manifesto -και μιας και έπειτα και μέχρι απόψε δεν μπορούσα να ήμουν στο δίκτυο- συνέχισαν το κέντημα η Κωνσταντίνα με την Κατερίνα αυτοσαρκαζόμενες, μήπως και σωθεί η κατάσταση απ΄την τροπή που πήρε το θέμα. Το αποτέλεσμα ήταν να παρεξηγηθεί αυτή η πλάκα με τα βυζιά με ένα ακατανόητο για μένα σκεπτικό (είπαμε IQ-BBQ αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας) πως η ειρωνία ήταν για τους gay! Και διαβάζω σήμερα κάτι τρομερά κείμενα εναντίον των "ομοφοβικών που μας έκαναν τους φίλους" και τα λοιπά. Mάγκες, δεν ντρέπομαι να πω συγνώμη ή όταν αντιληφθώ μια μαλακία μου να το πω με κεφαλαία γράμματα. Πιστέψτε με. Αν όμως απ΄το μηδέν βλέπουμε εχθρούς παντού γιατί κάποιοι άλλοι μας έχουν φερθεί σκάρτα και ευκαιρίας δοθείσης βγάζουμε λόγο εναντίον ανθρώπων που ουδεμία τέτοια άποψη έχουν, αυτό παλικάρια μου ξεπερνά και τα όρια της υστερίας. Αυτό είναι μανία καταδίωξης. Σχιζοφρένεια. Και είναι μεγάλο κρίμα να παρασύρουμε από αλληλεγγύη ΚΑΙ άλλους στον παραλογισμό μας.

Επειδή λοιπόν έβαλα και 'γω το λιθαράκι μου αν όχι τον θεμέλιο λίθο για να αισθανθείτε -έστω και λανθασμένα- άσχημα, σας ζητάω συγνώμη.

Συγνώμη που εκτεθείκατε.

Παρασκευή, Απριλίου 14, 2006

Μετά τα χθεσινά, ελπίζω...
















η Κρυπτεία να μην υπάρχει ακόμα.



(Θα μας πάρει και θα μας σηκώσει, όλους)

Τρίτη, Απριλίου 11, 2006

ΑντιΟρθόδοξο Κίνημα!


























(Μην ανυσηχείτε, είναι η ώρα της μαλακίας)

Κατενάτσιο ΚΑΙ εκεί!





















Ξέμειναν από αρχίδια ή ...
δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιούν;

Ιδού η απορία.

Παρασκευή, Απριλίου 07, 2006

"Εγώ υπηρετώ απο άλλο μετερίζι".

Συζητούσα πριν μέρες το πόσο εύκολα πλέον μασάμε κουτόχορτο, πόσο μας κοροϊδεύουν στην μούρη μας μπροστά και η μόνη μας αντίδραση είναι να δεχόμαστε όλα αυτά απλώς σιχτιρίζοντας. Είναι τόσα πολλά, μα την αφορμή για να γράψω μου την έδωσε η προχθεσινή Βουλγαρακιάδα.

Θυμήθηκα λοιπόν ένα άρθρο που είχα διαβάσει σε ειδικού περιεχομένου τύπο πριν απο μήνες, που δείχνει με γλαφυρό τρόπο το πως κάποιοι -στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Βουλγαράκης- αντιλαμβάνονται τους θεσμούς και την θέση που καταλαμβάνουν.

Κατα την περίοδο 1990-91 ο εν λόγω τότε βουλευτής εκλήθη να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Τότε λοιπόν το σώμα ψήφισε νόμο για την συγκεκριμένη περίπτωση, έτσι ώστε να υπηρετήσει μονάχα 6 μήνες. Η ατάκα -ιστορική από τότε- που βγήκε από το στόμα του νεαρού βουλευτή Βουλγαράκη ήταν: "εγώ υπηρετώ από άλλο μετερίζι"

Κατατάχτηκε στο Π.Ν. και για να μην προκαλεί με την παρουσία του, τους υπόλοιπους της κληρουχίας του, τον έστειλαν στο βοηθητικό προσωπικό της ΜΥΚ. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως τα νέα μαθαίνονται γρήγορα και τα ανέκδοτα δεν αργούν να βγούν για τον "βατραχάνθρωπο βουλευτή". Και όλα αυτά τα φούντωνε περισσότερο η αλαζονική συμπεριφορά του νεαρού βουλευτή απέναντι στα στελέχη και αξιωματικούς της μονάδας. Απ’ την άλλη όμως η καζούρα, καζούρα στο ημιάρβυλο.

Στην επόμενη εκλογική μάχη και αφού είχε πλέον απολυθεί ο Βουλγαράκης αφισσοκόλησε στην εκλογική του περιφέρεια φωτό την αφεντειά του στο στίβο μάχης με την παραλλαγή της Μονάδας Υποβρυχίων Καταστροφών!

Αργότερα σε συνεντεύξεις του, καμάρωνε ότι είχε εκπαιδευτεί ως υποβρύχιος καταστροφέας αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν σε θέση να πεί σωστά ούτε το όνομα της μονάδας. Αυτό που έκανε δηλαδή ο κατα φαντασίαν "βατραχάνθρωπος" ήταν να φτιάχνει το προφίλ ενός δυναμικού και νέου πολιτικού πάνω στη άγνοια των πολλών. Αυτή η προπαγάνδα συνεχιζόταν μιας και οι συνεντεύξεις και οι δημοσιογράφοι που εμπλέκονταν δεν ήταν του αντικειμένου.

[Από την πρώτη στιγμή που είδαμε τα καμώματα του πολιτικού αυτού, δεν είχαμε καμμιά αμφιβολία ότι εάν ερχόταν η ώρα να αναλάβει ευθύνες, δεν θα αργούσε να τα κάνει θάλασσα. Τα χρόνια πέρασαν και ο βουλευτής Υπουργός Δημοσίας Τάξεως. Τώρα πλέον, στην κρίσιμη στιγμή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, είχε πιστέψει και ο ίδιος ότι ήταν βατραχάνθρωπος. Ήταν τόσο ασυγκράτητος, που "πούλησε" το παραμύθι και στους ξένους που ασχολήθηκαν με την ασφάλεια των Αγώνων. Μιλάμε για επαγγελματίες τεχνοκράτες, όσο και στρατιωτικούς με τεράστια εμπειρία (Delta force, SEALS, SAS). Κάποια μέρα, ένας από αυτούς απευθυνόμενος σε αξιωματούχο της ΕΛ.ΑΣ. σχολίασε: "Πρέπει να είστε υπερήφανοι που ο υπουργός σας προέρχεται από τις Special Forces". Τα γέλια και το πανηγύρι που ακολούθησε, ήταν απερίγραπτο! Οι ξένοι, δεν χρειαζόταν να ακούσουν από κανέναν την αλήθεια. Όταν όμως αντιλήφθηκαν τον εμπαιγμό του ανθρώπου , άρχισαν κανονικό "δούλεμα". Σε όποια ευκαρία τον πετύχαιναν, τον φόρτωναν κολακίες για την εμπειρία του ώς special operator. Και ο "βατραχάνθρωπος" κορδωνόταν και καμάρωνε, ενώ όλοι γελούσαν πίσω από την πλάτη του. Με απλά λόγια, ο υπουργός ξεφτίλισε διεθνώς τη χώρα.
Είπαμε να μην ασχοληθούμε με το θέμα , σεβόμενοι την εθνική προσπάθεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλά ο "βατραχάνθρωπος" δεν έλεγε να αποφύγει τις γκάφες.
Πρώτα με τον ειδικό φρουρό που δολοφονήθηκε στην βρετανική πρεσβεία, όπου έσπευσε να τον λασπώσει, αποφαινόμενος ότι το θύμα είχε σχέση με τον υπόκοσμο και οτι δεν πρόκειτε για τρομοκρατικό χτύπημα. Κατόπιν, τον Δεκέμβριο του 2005, ήλθε η χιονοστιβάδα: βόμβα στο Σύνταγμα, απαγωγές Πακιστανών, Ρώσος δραπέτης και φόνος δυο αστυνομικών. Ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως, μετά από εντελώς ατυχείς δηλώσεις, εξαφανίζεται. Φροντίζει όμως να δικαιολογεί την σιωπή του, μέσω δημοσιευμάτων στα οποιά αναφέρεται ότι σιωπά εξαιτίας της σχέσεως του με τις Ειδικές Δυνάμεις και, κατά συνέπεια, της ιδιαίτερης ευαισθησίας του σε θέματα είδικών επιχειρήσεων. [....]*


Η ηλιθιότητα και η ανικανότητα αυτού και ορισμένων εντολέων του (προφανώς) συνάντησε την υποκρισία -που φυσικά συναντάται σε όλους τους συναδέλφους του, ανεξαρτήτως πολιτικής/κοματικής τοποθέτησης- στην πιο φρέσκια περίπτωση της Vodafon όπου ο καταμερισμός ευθυνών κατέληξε να γίνει το παιδικό παιχνίδι "πούν’ το - πούν’ το, το δαχτυλίδι" και με ύφος πρύτανη εξηγούσε (;) τι συνέβη (τί συνέβη;;) επί 3 ώρες στη συνέντευξη τύπου με το ματσούκι στο χέρι, όταν επί πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση κατηγορούσε τις κυβερνήσεις (άλλα καλά παιδια!) πως αφήνει τις επιχειρίσεις να φεύγουν εκτός Ελλάδας ανεβάζοντας τον δείκτη της ανεργείας.
Εμαθα λοιπόν χθές, πως ένα εργοστάσιο που φτιάχνει ποτήρια, εδώ στη γειτονιά μου κοντά που έκλεισε πριν λίγο καιρό και πήγε στη Βουλγαρία, ανήκει στην οικογένεια Βουλγαράκη και πιο συγκεκριμένα στην αδελφή του Γιούλα. Τα γνωστά ποτήρια που στο πάτο τους γράφουν ΓΙΟΥΛΑ και τα συναντάς συνήθως ως νεροπότηρα σε εστιατόρια και bar. Αυτό, προφανώς τώρα που ο εν λόγω βουλευτής είναι στην κυβέρνηση αποτελεί μέγιστη συμβολή στην πτώση του δείκτη ανεργείας και προσφορά θέσεων εργασίας. Της Βουλγαρίας όμως.

Στον περασμένο ανασχηματισμό ο κοινοβουλευτικός και υπουργικός βίος του επιβραβεύθηκε με την αλλαγή από την ηλεκτρική καρέκλα του Υπ. Δημοσίας Τάξεως με την ασφάλεια και σαφώς πιο αναπαυτική καρέκλα του Υπ. Πολιτισμού. Αυτό που μένει είναι να ακούσουμε πως θήτευσε και στη σχολή του Κ. Κούν για να πέσουμε τ’ ανάσκελα.

Αρκετά όμως με το συγκεκριμένο "δείγμα" πολιτικού.

Λίγο- πολύ αρκετοί συνάδελφοι του έχουν τέτοιες συμπεριφορές (αλαζονία, υποτίμηση του κοινού νου, κουτοπονηριά, πολιτικός τετιμποϊσμος) και συμπεριφέρονται σαν τσιφλικάδες (βλ. χρηματηστήριο, αναδασώσεις-κτηματολόγιο, Μ.Μ.Ε., δημόσια έργα) σε μας και την περιουσία μας (Ελληνικό Δημόσιο) δίχως κανείς μας να αντιδρά. Και το χειρότερο είναι πως η ανοσία μας απέναντι σε τέτοιες περιπτώσεις έχει ξεπεράσει τα όρια. Χάσκουμε κουνόντας το κεφάλι ξεστομίζοντας το πολύ ένα "άει στο διάολο κερατά" ή καυλώνουμε κοιτώντας το Μάκη στο φωτεινό τετράγωνο hi tech πολυτιμότερο μέλος της οικογενείας μας, να τα σούρνει σε κανα-δυο απο το σινάφι, ενώ την επόμενη εβδομάδα έχουν όλα ξεχαστεί.

Μα είναι τόσα πολλά θα πει κανείς. Αυτό είναι! Είναι τόσα πολλά που -δυστυχώς- ακούω αρκετούς όλο και περισσότερο να αναφέρουν πάλι αυτόν το γέρο, το λοχία.

Κρίμα.

* Απόσπασμα από αρθρο του Σάββα Βλασση, στο μηνιάιο περιοδικό Στρατηκική. Ιαν 2006

Τετάρτη, Απριλίου 05, 2006

Έχω ψιλοξεφύγει τώρα τελευταία στο γραφείο

- Άκου εδώ, όταν γεννήθηκα έπαψε ο Χριστός να είναι μοναχοπαίδι.

Πρέπει φέτος να κάνω οποσδήποτε διακοπές.

Κατάντια

Τις τελευταίες εβδομάδες συμβαίνει συχνά να πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά ψάχνοντας στο monitor την ημερομηνία. Έτσι για σιγουρευτώ.