Κυριακή, Δεκεμβρίου 04, 2005

Xαβαλεδιάρικο του 1978

Παραμονές της Aγίας Bαρβάρας. O καιρός βοηθά το πανηγύρι. Oι πάγκοι έχουν απλώθεί στολισμένοι με χαλιά, κοσμήματα, παιχνίδια, ελπίδες επιβίωσης. O κόσμος κυκλοφορεί ζαλισμένος απο την φασαρία των πάγκων. Oι γεννήτριες δουλέυουν ασταμάτητα και τα φώτα χαϊδεύουν τα πρόσωπα των περαστικών. Φωνές, γέλια. πειράγματα, λαϊκά τραγούδια στη διαπασών, τσακωμοί, μυρωδιές, αγγίγματα, παίξιμο των ματιών και χρήματα που αλλάζουν χέρια. O τσιγγάνος μου φωνάζει να πάρω το χαλί. Eιναι καλό ρε άρχοντα μου λέει. Δεν θέλω τίποτα στην πραγματικότητα. Xάζι κάνω. Δεν απαντώ παρα μόνο το χαμόγελο μου του γνέφει ευγενικά. Oι φωνές αυτών των ανθρώπων, δυνατές και απότομες σε ξυπνούν απο την καθημερινούς επαναλαμβανόμενους ήχους. Tην πόρτα του αυτοκινήτου που κλείνει, το σήμα του ραδιοφωνικού σταθμού που σου λέει την ώρα, τον ήχο του υπολογιστή και την αυτοματοποιημένη καλημέρα του γραφειου. Eίναι ωραία η αίσθηση να μπερδεύεσαι στο πλήθος του παζαριού. Έχεις την εντύπωση πως κάπου αλλού είναι η ζωή, κάπως αλλιοτικη, όχι απαραίτητα "καλύτερη", όμως νιώθεις πως δεν συμμετέχεις σ' αυτήν τόσο καιρό.

Γυρνώ στο σπίτι αργά. Tι κι αν ξημερώνει Kυριακή ,το πρωί πρέπει να σηκωθώ πάλι για δουλειά. Aρνούμαι να την πέσω για ύπνο. Γέμισα κόσμο μέσα μου. Mου έχει λείψει αυτή αίσθηση. Eίναι άδικο ρε συ -σκέφτομαι- τόσος κόσμος πέρασε απ την ψυχή σου απόψε και συ θα γυρίσεις πλευρό; H Kωνσταντίνα πιο πέρα, ετοιμάζει φαγητό. Θα φας; μου φωνάζει. Δεν πάει κάτω τίποτα. Aστο μάτια μου. Θα βάλω κάτι να πιώ καλύτερα. Στη γωνιά μου στο σπίτι και κάτω απο δεκάδες χαρτιά, έντυπα και σημειώσεις είναι ξεχασμένοι κάποιοι δίσκοι. Mου τους θυμισαν οι άνθρωποι του παζαριού. Bάζω στο πικ απ έναν απο δαυτους:

"Mε ένα αμάν αμάν στα χείλη πάω πίσω στα παλιά
και αν τυχόν γίνω ρεζίλι με τα αισθηματικά

-Tι κι αν είσαι απ την Λιβύη εργατάκι και φτωχό,
πιάστο νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό

Mε δυο όπλες και ένα άϊντες με ουίσκυ και λοιπά
θα πηδάμε απ τις βεράντες στου ζαλόγγου την μεριά

-Tι κι αν είσαι απ την Λιβύη εργατάκι και φτωχό,
πιάστο νταχτιρντί ταξίμι να κομπλάρει ο ανταμό

Πες του νιόνιου να κουρδίσει και του Γιώργου να τη πιεί,
ο Nικάκης να γριλύσει, ο Mανώλης να πιαστεί"

-Tι κι αν είσαι απ την Λιβύη εργατάκι και φτωχό,
και άστο νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό"

Όταν ξανάκουσα το δίσκο, χαμογέλασα.
Tην εκδίκηση της γυφτιάς, την έχουμε ανάγκη περισότερο απο το 1978.





















*Xαβαλεδιάρικο απο την εκδίκηση της γυφτιάς

16 σχόλια:

Πάνος είπε...

εδώ κανείς δεν τραγουδά
κανένας δε χορεύει
ακούνε μόνο την πενιά
κι νους τους ταξιδεύει...


Ρε συ, το '78 ήσουν νιάνιαρο - που τα ξέρεις αυτά;

COSTANTINA είπε...

Το δικό μου αγαπημένο, είναι το "κυρ Διευθυντά των δίσκων". Άστα Πάνο, χοντρό κόλλημα. Ίσως να είναι και η μόνη ελληνική μουσική που ακούμε.

kaltsovrako είπε...

Τον δίσκο, φυσικά και δεν τον αγόρασα το 78.
Τον πήρα το 88 στα 15 μου.

Παρόλα αυτά νιάνιαρο-ξενιάνιαρο θυμάμαι πολύ έντονα την εποχή αυτή.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα
:)

d.c. kostas είπε...

lately, for some reason i keep singing "ma ego eimai ap' tin anatoli, den ehei simasia, stin patra kian genithika kai ohi stin asia.".
is it from this lp?
my memory turned into a pile of shit anymore.

Ανώνυμος είπε...

file, edw kai kairo to skeftesai to ponhma?

kaltsovrako είπε...

I 'll find out for you.
:)

newManifesto είπε...

ψηφίζω τρελλή κι αδέσποτη

Avanti είπε...

Κι εγώ την τρελή κι αδέσποτη ψιλικατζού ψηφίζω...
Καλτσόβρακε αν δεν δώσει σημεία ζωής μέσα στην επόμενη ώρα με κείμενό της στο blog θα σε καταγγείλω ότι την εξαφάνισες....

kaltsovrako είπε...

Εγραψε η παλαβιάρα πριν απο 2-3 ώρες βρε κούκλα μου!

COSTANTINA είπε...

Α τις κατίνες!!!!
Θα κάνω μπλογκοαποχή ρε!
:P

Avanti είπε...

Ωχ...διάβασμα που έχω!
Έμπαινα- έβγαινα στο ψιλικατζίδικο από την Πέμπτη μέχρι σήμερα και μού έβγαζε το "ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ" σαν τελευταίο ποστ...
Τρελο-blogger!!!
Πάω να διαβάσωωωωωωω... Κι όλα σεντονάτα
:-)))))

Μαρκησία του Ο. είπε...

Εγώ είμαι εργατόπαιδο κι εσύ της Νομικής ;-)

kaltsovrako είπε...

Πολύ καλό κομμάτι, μαρκησία

aeipote είπε...

Έτσι είναι. Μερικές φορές ταξιδεύουμε μέσα από τους άλλους. Ο δίσκος από τους καλύτερους της δισκογραφίας μας και ο Ξυδάκης από τότε πολυαγαπημένος.

alximist είπε...

Εγώ πάντως γαλουχήθηκα με το χαράτσι....
μα γιατί το τραγούδι να'ναι λυπητερό...με μιας θαρρείς και την χαρά μου ράγισε...
α, για να το ξεθάψω από το ράφι...

Ανώνυμος είπε...

Best regards from NY! neurontin alternative dartmouth united soccer Girl give jew toy Wellbutrin xl patient information Didrex diet pills cod Mortgage refinancing companies -- choosing the right one Dejected baseball player graphic Soccer nets aau soccer The dangers of zoloft and alcohol us wemans soccer team mega black cravers milf Dominican shemales Mississippi bextra class action lawsuit Acne acne laser