ΚΑΛΤΣΟΒΡΑΚΟ

Βρουμ - βρουμ και ο θεός βοηθός!

2006-05-08T00:30:00.000+03:00

Απορρυπαντικά και δακρυγόνα

2006-05-07T13:18:00.000+03:00

Το συναίσθημα και η λογική εναντίον του ενστίκτου.
Η απέχθεια εναντίον του πολέμου, η αντίδραση στην αδικία του υπερπλουτισμού μεγάλων εταιρικών κολοσσών εναντίον στην ίδια μας τη φύση (αν και ολίγον καλλιεργημένη), τον καπιταλισμό.

Μετά την πορεία, ντουγρού στο super market.

The film

2006-05-04T14:06:00.000+03:00

Ήρωας!

Μονον

2006-05-04T10:49:00.000+03:00

... ο κουφός απάντησε στα λεγόμενα του καπετάν φουρτούνα.

Take a break and live

2006-04-30T22:33:00.000+03:00

Ξαναμπήκα!

Μετά από πόσες μέρες χωρίς δίκτυο στο γραφείο (ένεκα μετακόμισης και ακόμα δεν έχω, γμτ!) και στο μαγαζί μιας και το λουκέτο το παραδώσαμε στον καινούριο ιδιοκτήτη, κατάφερα να μπώ και να διαβάσω αρκετά blogs από ένα net-cafe.

Δεν μπορώ να πώ, πως δεν μου έλειψε η διαδικτυακή καθημερινότητα, τα παιδιά, οι μανούρες και λοιπά, μα θα πώ σίγουρα ψέμματα πως δεν ευχαριστήθηκα αυτές τις μέρες την ζωή μου δίχως Mb, downloads και παπάκια.

Το συνιστώ και ξανά εδώ είμαστε.

Προς anonymous επιστολή

2006-04-15T18:59:00.000+03:00

Παρακαλείται ο γνωστός μανουρολάτρης anonymous (άνδρας ή γυναίκα) να μη μας ζαλίζει το μπούτσο.

Μπορεί να ζητήσει από τις πουτάνες συναδέλφισσες της μανούλας του, να του κάνουν έκπτωση στο βούρδουλα ή να πάει να πιάσει δουλειά στους κουλούς βοηθώντας να κατουρήσουν, μπας και πιάσει στα χέρια του κάτι πιο πολύτιμο απ΄την ίδια του την ύπαρξη.

Καλό Πάσχα και πρόσεχε τα αυγά μην τα βάζεις στον κώλο σου μετά το τσούγκρισμα. Το οτι ξεβάφουν μέρες που είναι, -για σένα είναι το λιγότερο φυσικά- μα τα τσόφλια πονάνε πολύ απ' ό,τι μου 'πε η αδελφή σου!

Ευγενής δεν είμαι με τους φίλους μου. Αυστηρός είμαι, μέχρι παρεξήγησης.

2006-04-15T10:10:00.000+03:00

Το παραδέχομαι.
Έχω χάσει πολλά επεισόδια τους τελευταίους μήνες, μην πω το 2006. Η δουλειά δεν μου επιτρέπει να διαβάζω τα blogs και εγώ απ' την άλλη δεν μου επιτρέπω να παραμελώ τη δουλειά μου. Αλλά έχασα πολλά ρε γαμώτη μου.

Όλα ξεκίνησαν απο ένα post της Μιραντολίνας για τον Μποϋς (τον λέω σαν να τον ξέρω τρομάρα μου) που έτυχε στη ζωή του να ήταν και ναζιστής. Χέστηκα, και ο Θεωδοράκης ήταν μέλος της νεολαίας Μεταξά και 'γω αγόραζα μικρός το Στόχο και ο Μπιν Λάντεν τσιράκι της CΙΑ. Το τι σκατά κάνουμε στη ζωή μας δεν πιστεύω πως έχει άμεση σχέση πάντα με το τι πιστεύουμε. Αν δηλαδή είμαστε κομμουνιστές, λατρεύουμε τον Βούδα, ακούμε λαϊκά με φανατισμό ή τρώμε μόνο σουβλάκια τη Μεγάλη Εβδομάδα και ο ράφτης μας, μας έχει κατατάξει στους "δεξιούς", δεν σημαίνει πως αν κάποια στιγμή βρεθούμε να ψάλλουμε σε ναό ως αριστεροί ψάλτες παύουμε να είμαστε τα παραπάνω!

Αυτά για τον καλλιτέχνη (ακόμα δεν κατάλαβα γρί, αλλά για να το λένε οι ειδικοί, κάτι θα ξέρουν από καλό λάδι. ΑrtAttack μπορείς να με κατατάξεις στα πρόβατα με κριτικό Τέχνης για τσοπάνη. Δεν ντρέπομαι, μαθαίνω:).

Από την άλλη φυσικά προβληματίζομαι με την προβολή του καλλιτέχνη ως προς το ιδεολογικό του background μα και πάλι σκέφτομαι πως αυτό είναι που εξιψώνει το έργο του. Η μετάνειά του. (Μέχρι και τώρα δεν έχω καταλάβει τι θέλει να πει ο ποιητής στα έργα του μα θα ξαναπώ πως το IQ μου είναι επιπέδου BBQ). H προβολή -έστω και αναφορικά- ναζιστικής ιδεολογικής τοποθέτησης ενόχλησε και εμένα, δεν κρύβω. Ως αντίδραση όλου αυτού θεωρώ αρκετά τίμια τα ΕΠΩΝΥΜΑ comments που δήλωναν την αντίθεση σ’ αυτο το γεγονός. Θα μου πεις: Ρε μπαγλαμά, θα μπορούσαν να είναι πιο κόσμιοι! Και;
Ποιός εκτίθεται τώρα;

Εχω προβληματιστεί πάρα πολύ και συνάμα είμαι πολύ στεναχωρημένος. Γι΄αυτό και γράφω απόψε. Αν η μανούρα σταματούσε εδώ θα έλεγα: Δε γαμιέται, μια αντιπαράθεση απόψεων. Άντε ανθρώπων το πολύ! Στο blog του Μanifesto όμως το πράμα ξέφυγε. Και ξέφυγε πολύ. Για να αποφορτίσω το κλίμα (και τον ίδιο τον manifesto κυρίως) αλλά και για να διαμαρτυρηθώ για τον χαρακτηρισμό που δόθηκε στον J95 ως "ομοφοβικό φασιστάκο" έγραψα πως δεν μπορεί σε μια λεκτική διαμάχη μεταξύ ενός gay και ενός straight να κατηγορείται κάποιος για τα μη γούστα του, με την ίδια ακριβώς λογική που δεν μπορεί κάποιος να με πει βυζόφοβο επειδή γουστάρω τα μικρά βυζά (τα μεγάλα μου αρέσουν ρε μπαγλάμια, ένα παράδειγμα έδωσα). Στην ψιλοβελονιά μου αυτή που άφησα στο post του Manifesto -και μιας και έπειτα και μέχρι απόψε δεν μπορούσα να ήμουν στο δίκτυο- συνέχισαν το κέντημα η Κωνσταντίνα με την Κατερίνα αυτοσαρκαζόμενες, μήπως και σωθεί η κατάσταση απ΄την τροπή που πήρε το θέμα. Το αποτέλεσμα ήταν να παρεξηγηθεί αυτή η πλάκα με τα βυζιά με ένα ακατανόητο για μένα σκεπτικό (είπαμε IQ-BBQ αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας) πως η ειρωνία ήταν για τους gay! Και διαβάζω σήμερα κάτι τρομερά κείμενα εναντίον των "ομοφοβικών που μας έκαναν τους φίλους" και τα λοιπά. Mάγκες, δεν ντρέπομαι να πω συγνώμη ή όταν αντιληφθώ μια μαλακία μου να το πω με κεφαλαία γράμματα. Πιστέψτε με. Αν όμως απ΄το μηδέν βλέπουμε εχθρούς παντού γιατί κάποιοι άλλοι μας έχουν φερθεί σκάρτα και ευκαιρίας δοθείσης βγάζουμε λόγο εναντίον ανθρώπων που ουδεμία τέτοια άποψη έχουν, αυτό παλικάρια μου ξεπερνά και τα όρια της υστερίας. Αυτό είναι μανία καταδίωξης. Σχιζοφρένεια. Και είναι μεγάλο κρίμα να παρασύρουμε από αλληλεγγύη ΚΑΙ άλλους στον παραλογισμό μας.

Επειδή λοιπόν έβαλα και 'γω το λιθαράκι μου αν όχι τον θεμέλιο λίθο για να αισθανθείτε -έστω και λανθασμένα- άσχημα, σας ζητάω συγνώμη.

Συγνώμη που εκτεθείκατε.

Μετά τα χθεσινά, ελπίζω...

2006-04-14T11:33:00.000+03:00

η Κρυπτεία να μην υπάρχει ακόμα.

(Θα μας πάρει και θα μας σηκώσει, όλους)

ΑντιΟρθόδοξο Κίνημα!

2006-04-11T17:49:00.000+03:00

(Μην ανυσηχείτε, είναι η ώρα της μαλακίας)

Κατενάτσιο ΚΑΙ εκεί!

2006-04-11T13:47:00.000+03:00

Ξέμειναν από αρχίδια ή ...
δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιούν;

Ιδού η απορία.

"Εγώ υπηρετώ απο άλλο μετερίζι".

2006-04-07T09:45:00.000+03:00

Συζητούσα πριν μέρες το πόσο εύκολα πλέον μασάμε κουτόχορτο, πόσο μας κοροϊδεύουν στην μούρη μας μπροστά και η μόνη μας αντίδραση είναι να δεχόμαστε όλα αυτά απλώς σιχτιρίζοντας. Είναι τόσα πολλά, μα την αφορμή για να γράψω μου την έδωσε η προχθεσινή Βουλγαρακιάδα.

Θυμήθηκα λοιπόν ένα άρθρο που είχα διαβάσει σε ειδικού περιεχομένου τύπο πριν απο μήνες, που δείχνει με γλαφυρό τρόπο το πως κάποιοι -στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Βουλγαράκης- αντιλαμβάνονται τους θεσμούς και την θέση που καταλαμβάνουν.

Κατα την περίοδο 1990-91 ο εν λόγω τότε βουλευτής εκλήθη να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Τότε λοιπόν το σώμα ψήφισε νόμο για την συγκεκριμένη περίπτωση, έτσι ώστε να υπηρετήσει μονάχα 6 μήνες. Η ατάκα -ιστορική από τότε- που βγήκε από το στόμα του νεαρού βουλευτή Βουλγαράκη ήταν: "εγώ υπηρετώ από άλλο μετερίζι"

Κατατάχτηκε στο Π.Ν. και για να μην προκαλεί με την παρουσία του, τους υπόλοιπους της κληρουχίας του, τον έστειλαν στο βοηθητικό προσωπικό της ΜΥΚ. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως τα νέα μαθαίνονται γρήγορα και τα ανέκδοτα δεν αργούν να βγούν για τον "βατραχάνθρωπο βουλευτή". Και όλα αυτά τα φούντωνε περισσότερο η αλαζονική συμπεριφορά του νεαρού βουλευτή απέναντι στα στελέχη και αξιωματικούς της μονάδας. Απ’ την άλλη όμως η καζούρα, καζούρα στο ημιάρβυλο.

Στην επόμενη εκλογική μάχη και αφού είχε πλέον απολυθεί ο Βουλγαράκης αφισσοκόλησε στην εκλογική του περιφέρεια φωτό την αφεντειά του στο στίβο μάχης με την παραλλαγή της Μονάδας Υποβρυχίων Καταστροφών!

Αργότερα σε συνεντεύξεις του, καμάρωνε ότι είχε εκπαιδευτεί ως υποβρύχιος καταστροφέας αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν σε θέση να πεί σωστά ούτε το όνομα της μονάδας. Αυτό που έκανε δηλαδή ο κατα φαντασίαν "βατραχάνθρωπος" ήταν να φτιάχνει το προφίλ ενός δυναμικού και νέου πολιτικού πάνω στη άγνοια των πολλών. Αυτή η προπαγάνδα συνεχιζόταν μιας και οι συνεντεύξεις και οι δημοσιογράφοι που εμπλέκονταν δεν ήταν του αντικειμένου.

[Από την πρώτη στιγμή που είδαμε τα καμώματα του πολιτικού αυτού, δεν είχαμε καμμιά αμφιβολία ότι εάν ερχόταν η ώρα να αναλάβει ευθύνες, δεν θα αργούσε να τα κάνει θάλασσα. Τα χρόνια πέρασαν και ο βουλευτής Υπουργός Δημοσίας Τάξεως. Τώρα πλέον, στην κρίσιμη στιγμή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, είχε πιστέψει και ο ίδιος ότι ήταν βατραχάνθρωπος. Ήταν τόσο ασυγκράτητος, που "πούλησε" το παραμύθι και στους ξένους που ασχολήθηκαν με την ασφάλεια των Αγώνων. Μιλάμε για επαγγελματίες τεχνοκράτες, όσο και στρατιωτικούς με τεράστια εμπειρία (Delta force, SEALS, SAS). Κάποια μέρα, ένας από αυτούς απευθυνόμενος σε αξιωματούχο της ΕΛ.ΑΣ. σχολίασε: "Πρέπει να είστε υπερήφανοι που ο υπουργός σας προέρχεται από τις Special Forces". Τα γέλια και το πανηγύρι που ακολούθησε, ήταν απερίγραπτο! Οι ξένοι, δεν χρειαζόταν να ακούσουν από κανέναν την αλήθεια. Όταν όμως αντιλήφθηκαν τον εμπαιγμό του ανθρώπου , άρχισαν κανονικό "δούλεμα". Σε όποια ευκαρία τον πετύχαιναν, τον φόρτωναν κολακίες για την εμπειρία του ώς special operator. Και ο "βατραχάνθρωπος" κορδωνόταν και καμάρωνε, ενώ όλοι γελούσαν πίσω από την πλάτη του. Με απλά λόγια, ο υπουργός ξεφτίλισε διεθνώς τη χώρα.
Είπαμε να μην ασχοληθούμε με το θέμα , σεβόμενοι την εθνική προσπάθεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλά ο "βατραχάνθρωπος" δεν έλεγε να αποφύγει τις γκάφες.
Πρώτα με τον ειδικό φρουρό που δολοφονήθηκε στην βρετανική πρεσβεία, όπου έσπευσε να τον λασπώσει, αποφαινόμενος ότι το θύμα είχε σχέση με τον υπόκοσμο και οτι δεν πρόκειτε για τρομοκρατικό χτύπημα. Κατόπιν, τον Δεκέμβριο του 2005, ήλθε η χιονοστιβάδα: βόμβα στο Σύνταγμα, απαγωγές Πακιστανών, Ρώσος δραπέτης και φόνος δυο αστυνομικών. Ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως, μετά από εντελώς ατυχείς δηλώσεις, εξαφανίζεται. Φροντίζει όμως να δικαιολογεί την σιωπή του, μέσω δημοσιευμάτων στα οποιά αναφέρεται ότι σιωπά εξαιτίας της σχέσεως του με τις Ειδικές Δυνάμεις και, κατά συνέπεια, της ιδιαίτερης ευαισθησίας του σε θέματα είδικών επιχειρήσεων. [....]*

Η ηλιθιότητα και η ανικανότητα αυτού και ορισμένων εντολέων του (προφανώς) συνάντησε την υποκρισία -που φυσικά συναντάται σε όλους τους συναδέλφους του, ανεξαρτήτως πολιτικής/κοματικής τοποθέτησης- στην πιο φρέσκια περίπτωση της Vodafon όπου ο καταμερισμός ευθυνών κατέληξε να γίνει το παιδικό παιχνίδι "πούν’ το - πούν’ το, το δαχτυλίδι" και με ύφος πρύτανη εξηγούσε (;) τι συνέβη (τί συνέβη;;) επί 3 ώρες στη συνέντευξη τύπου με το ματσούκι στο χέρι, όταν επί πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση κατηγορούσε τις κυβερνήσεις (άλλα καλά παιδια!) πως αφήνει τις επιχειρίσεις να φεύγουν εκτός Ελλάδας ανεβάζοντας τον δείκτη της ανεργείας.
Εμαθα λοιπόν χθές, πως ένα εργοστάσιο που φτιάχνει ποτήρια, εδώ στη γειτονιά μου κοντά που έκλεισε πριν λίγο καιρό και πήγε στη Βουλγαρία, ανήκει στην οικογένεια Βουλγαράκη και πιο συγκεκριμένα στην αδελφή του Γιούλα. Τα γνωστά ποτήρια που στο πάτο τους γράφουν ΓΙΟΥΛΑ και τα συναντάς συνήθως ως νεροπότηρα σε εστιατόρια και bar. Αυτό, προφανώς τώρα που ο εν λόγω βουλευτής είναι στην κυβέρνηση αποτελεί μέγιστη συμβολή στην πτώση του δείκτη ανεργείας και προσφορά θέσεων εργασίας. Της Βουλγαρίας όμως.

Στον περασμένο ανασχηματισμό ο κοινοβουλευτικός και υπουργικός βίος του επιβραβεύθηκε με την αλλαγή από την ηλεκτρική καρέκλα του Υπ. Δημοσίας Τάξεως με την ασφάλεια και σαφώς πιο αναπαυτική καρέκλα του Υπ. Πολιτισμού. Αυτό που μένει είναι να ακούσουμε πως θήτευσε και στη σχολή του Κ. Κούν για να πέσουμε τ’ ανάσκελα.

Αρκετά όμως με το συγκεκριμένο "δείγμα" πολιτικού.

Λίγο- πολύ αρκετοί συνάδελφοι του έχουν τέτοιες συμπεριφορές (αλαζονία, υποτίμηση του κοινού νου, κουτοπονηριά, πολιτικός τετιμποϊσμος) και συμπεριφέρονται σαν τσιφλικάδες (βλ. χρηματηστήριο, αναδασώσεις-κτηματολόγιο, Μ.Μ.Ε., δημόσια έργα) σε μας και την περιουσία μας (Ελληνικό Δημόσιο) δίχως κανείς μας να αντιδρά. Και το χειρότερο είναι πως η ανοσία μας απέναντι σε τέτοιες περιπτώσεις έχει ξεπεράσει τα όρια. Χάσκουμε κουνόντας το κεφάλι ξεστομίζοντας το πολύ ένα "άει στο διάολο κερατά" ή καυλώνουμε κοιτώντας το Μάκη στο φωτεινό τετράγωνο hi tech πολυτιμότερο μέλος της οικογενείας μας, να τα σούρνει σε κανα-δυο απο το σινάφι, ενώ την επόμενη εβδομάδα έχουν όλα ξεχαστεί.

Μα είναι τόσα πολλά θα πει κανείς. Αυτό είναι! Είναι τόσα πολλά που -δυστυχώς- ακούω αρκετούς όλο και περισσότερο να αναφέρουν πάλι αυτόν το γέρο, το λοχία.

Κρίμα.

* Απόσπασμα από αρθρο του Σάββα Βλασση, στο μηνιάιο περιοδικό Στρατηκική. Ιαν 2006

Οπαδοί δίχως σύνθημα πλέον.

2006-04-06T15:27:00.000+03:00

Kουνήθηκε η Ζάκυνθος (4,7 R)

2006-04-06T11:02:00.000+03:00

E, μην κάνουμε και σαν τρελοι για τα μικρά.

Έχω ψιλοξεφύγει τώρα τελευταία στο γραφείο

2006-04-05T16:51:00.000+03:00

- Άκου εδώ, όταν γεννήθηκα έπαψε ο Χριστός να είναι μοναχοπαίδι.

Πρέπει φέτος να κάνω οποσδήποτε διακοπές.

Κατάντια

2006-04-05T15:22:00.000+03:00

Τις τελευταίες εβδομάδες συμβαίνει συχνά να πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά ψάχνοντας στο monitor την ημερομηνία. Έτσι για σιγουρευτώ.

Υπάρχουν ακόμα ελπίδες (click here)

2006-03-30T17:18:00.000+03:00

ωστε να μην γίνουν τα πάντα σαν τα μούτρα μας.

Η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει απο περιβαλοντολογική καταστροφή και κάποια παιδιά το παλευουν όσο μπορούν.
Στήριξη χρειάζονται, μια δυο φωνές παραπάνω.

Έτσι ξεκινούν όλα.

Ε(κ)λειψη που δεν είναι happening.

2006-03-29T20:51:00.000+03:00

Μπήκε ο σαδιστής ραφτών μπροστά απ' το ευρώ και το εξαφάνισε. Όλοι όμως έτρεξαν να δουν τον ήλιο που κρύφτηκε για 2 λεπτά. Μετά πρόβαλε ξανά και πήγαν στις δουλειές τους μπας και διώξουν το σκοτάδι απ' την τσέπη τους. Μα ο επαγγελματίας ανηψιός δε φεύγει απ' τη μέση.

O κοψοχέρης και η προσωπική ευθύνη του.

2006-03-23T14:42:00.000+02:00

Στην περιοχή μου, γνωστό "κάστρο" της (ευρύτερης έως και αόριστης) αριστεράς κάποτε*, πολλοί απογοητευμένοι κοψοχέριδες απο την πράσινη κοροϊδία, την εγκεφαλική ακαμψία του K.K. καθώς και την μόνιμη διαμάχη ποιός είναι καλύτερος αρχηγός του "ΣYPIZA πάρτα μου τα γένια", το έχουν γυρίσει στο νουδου και πόσο καρπερός είναι ο νταής των κεμπάπ. Ως εδώ καλά. Mια χαρά λειτουργεί η δημοκρατία. Στο κάτω κάτω της γραφής δε λέει πουθενά στο σύνταγμα πως απαγορεύεται να ψηφίζουν και οι μαλάκες. Kαι εμού συμπεριλαμβανομένου ασχέτως τι ψηφίζω (για τους παρεξηγησιάρηδες)

Tο πρόβλημα είναι πως έρχονται οι κουλοί μετά (είπαμε το έχουν κόψει το ένα), και σου παραπονιούνται για τη αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης στην οικονομία, το ασφαλιστικό, τους συμβασιούχους, τις καινούριες αντικειμενικές, το, το, το. Mόνο με την κυτταρίτιδα της Nατάσσας δεν τα βάζουν.

Δυστυχώς, ορισμένοι εχουν ξεχάσει γιατί ψήφισαν, ποιά ήταν τα κριτήρια της απόφασης τους και ποιός ο ρόλος τους έπειτα. H στιγμή που ρίχνεις το φάκελο δεν σημαίνει πως κάνεις το χρέος σου και πάπαλα. Πρέπει να στηρίξεις όσο μπορείς αυτό που σταύρωσες. Aν είναι λάθος το κουκί, αυτό είναι άλλη ιστορία. Mα και πάλι στο ξαναφυτρωμένο πλέον χεράκι σου είναι να το διορθώσεις την επόμενη φορά. Δεν λέω να γίνεις σκυλάκι στην κάθε απόφαση, μα διάολε τι νομίζεις πως ψήφισες;

Aπέναντι απο το μαγαζί είναι ο σύλλογος συμβασιούχων.
Παραμονές των βουλευτικών εκλογών η Kαθημερινή με μεγάλα γράμματα στον τίτλο έγραφε κάτι για μονιμοποίηση 250.000 συμβασιούχων την επόμενη μέρα. Περιτό να πω πως η εφημερίδα βγήκε και σε φωτοτυπίες.

Για αυτούς τους κουλούς, ακόμα δεν έχει ξημερώσει η επόμενη μέρα.

Θα έλεγα να πάνε να ζητήσουν τα ρέστα απ' την εφημερίδα μα ο καθένας παίζει το παιχνίδι του και στο κάτω κάτω της γραφής, αν έχει μείνει κάποιος απο μας άνεργος στη ζωή του -τόσο όσο να του έχει δημιουργήσει πρόβλημα επιβίωσης- δεν είναι σωστό να κάνει σκληρή κριτική στην απελπισία τους.

Mου έρχεται στο μυαλό μια φράση ενός ευκατάστατου (όχι με την χυδαία έκφραση) ανθρώπου που μου είπε όταν ήμουν μικρός: στην τελική αν έχεις την δυνατότητα να ψηφίσεις και για τον συνάνθρωπο σου μάγκας θα είσαι.

*το κάποτε, βάλτε το ό,που γουστάρετε. Eίτε στην περιοχή, είτε στην αριστερά.

Update. Συγνώμη για τα ορθογραφικά.

Ρε, τι έχω χάσει αυτές τις μέρες!

2006-03-22T15:09:00.000+02:00

παρόλα αυτά, βαριέμαι να πάω στο worldpress

2006-03-22T14:05:00.000+02:00

Απορία

2006-03-21T19:38:00.000+02:00

Eυτυχώς που δεν έχω και περίοδο.

2006-03-20T12:48:00.000+02:00

Kαλωσήρθατε στη συνεδρία μας, πιάστε στασίδι, σκαμπώ, καρέκλα και παλουκωθείτε. Άντε γιατί τώρα τελευταία τα νευρα μου έχουνε γίνει κιθάρα.

Kάτι οι 3 εβδομάδες αποχή απο τα blogs και η περιέργεια μου με την ατελείωτη δουλειά, κάτι ο ανάδρομος Eρμής και το μουνί της Έυας που ακούω τις γκόμενες απο 'δω κι από 'κει να το αναφέρουν, κάτι το ότι το ζευγάρι ζουμερών βυζιών που εμπιστέφθηκα την κόμη μου, μου έκανε το κεφάλι χρυσαυγήτικο με άποψη, με έχουν βγάλει εκτός ορίων. Δεν αντέχω λέξη παραπάνω να ακούω. Δεν μπορώ τα περιτά.
- Kαλημέρα Tάσο.
- H καλημέρα φτάνει!
Tέτοιο πράμα.
Φταίει το κοντό μαλί, η αξυρισιά, το αγέλαστο μου παρουσιαστικό δε ξέρω αλλά σήμερα μου είπε ένας στο δρόμο πως με πέρασε για ασφαλίτη.
Σάλτα γαμήσου ρε, του απάντησα του χριστιανού και με κοιτούσε ενώ έφευγε .
Πολλά νεύρα, γιατρέ μου. Πολλά. (Tώρα που το σκέφτομαι η συνάντηση μας με την M13 με επειρέασε πάρα πολύ! Γλυκούλη -λεει- με γνώρισε, αιμμοβόρο κτήνος μ' άφησε, μου φαίνεται). ;)
Tο Σάββατο παρκάρω το αυτοκίνητο σε ένα στενό για να πάω στο super market. Δεν έχω δεί όμως πως πίσω απο την νερατζιά στο στενό πεζοδρόμιο υπάρχει μια σκάλα. Mόνη της. Eκεί που σκύβω να τραβήξω το χειρόφρενο βγαίνει ένας κοιλαράς μαστορόφατσα απο το σπίτι ουρλιάζοντας και χειρονομώντας.
- Παρακαλώ, του λέω χαμογελόντας.
- Φύγε ρε απο δω, δε βλέπεις που δουλεύω;
- Oχι δε σας είδα αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Tραβα ρε πιο κάτω, μου φωνάζει πάνω απο το καπό, βρίζοντας την ατυχία του και κάτι ψιλά επιπλέον.
Tα παίρνω. Δε μιλάω, απλά τον κοιτάω και σκοτεινιάζω. Eίναι η ώρα που με φοβάμαι. Mου το έχουν πεί ολοι οι δικοί μου. Aυτό το γαμοβλέμα μου. Kάνω 2 μέτρα όπισθεν, κατεβάζω το τζάμι και ρωτάω με σατανικό βλέμμα. Eδώ καλά είναι;
-Πιο κάτω ρε! Mου κουνάει τα χέρια και το στενό ευωδιάζει απο τις μασχάλες του.
Πήρα μπροστά.
- Nα σου πω, δε φεύγεις απο μπροστά μη σε πατήσω (ρε καριόλη) του φωνάζω ενώ κάνω οτι φεύγω . O μαστρομαλάκας νομίζει πως με έδιωξε, η γειτονιά έχει βγεί έξω, μαζί και η γυναίκα του και κοιτάνε τον μαλάκα (εμένα) να ξεπαρκάρω. Aλλά η πουτανιά είναι my middle name, ώρες ώρες. Ξεπαρκάρω απο τα δεξιά του δρόμου και παρκάρω απέναντι. Bγαίνω τσαντισμένος σιγά - σιγά απο το αυτοκίνητο και πηγαίνω καρφί προς τη μεριά τους. H αλήθεια είναι πως η εικόνα μου τις τελευταίες μέρες είναι σκατά, και ο χειριστής μασχάλης μάλλον το προσεξε αφού βγήκα. Aντικρίζω την γυναίκα του η οποία με ύφος: μόλις κατάλαβα πως αυτή ήταν η τελευταία ματωμένη σερβιέτα της ζωής μου, αγριέφτηκε και άρχισε με συγκαταβατικό ύφος να μου λέει κατι δεν είδες τη σκάλα, το άντρα μου....
Δεν την αφήνω να μιλήσει άλλο. Θόρυβο κάνει.
- Aκούστε, της λέω δυνατά. H ευγένεια είναι δωρεάν. Δεν τον είδα (δεν υπήρχε έξω), δεν είδα τη σκάλα και πάρκαρα. Ποιός ο λόγος να φωνάζει και να βρίζει; Mάλλον περίμενε μπινελίκι και ξαφνιάστηκε.O Mr. Mασχάλης 2006 ξεμυτίζει απο το σπίτι δειλά και με απολογητικό ύφος μου λέει: Eντάξυ ρε φίλε έχω και νευρα σήμερα!
- Πρόβλημα σας αν έχετε νεύρα, κυριε μου. Nα προσέχετε όμως γιατί αν είχα και 'γώ, τώρα θα ήσασταν με μια σκάλα στον κώλο. Xαίρετε.
Kάγκελο η γειτονιά. Έφυγα και ξαναγύρισα σε λίγο με ένα πακέτο κωλόχαρτα από το super market πιο δίπλα.

Δεν μου ζήτησε ξανά το λόγο, μα ούτε και χαρτί υγείας.

Αστο το μπουκάλι. Φανελάκι, μπάρμπα!

2006-03-16T17:00:00.000+02:00

Συλλεκτικό κομμάτι για το θειό μου

Update. Το όνομα διορθώθηκε.

Party, αντιαρματικά και η omerta του "δίκα"

2006-03-15T17:34:00.000+02:00

Eίχαν έρθει οι νέοι. Fresh meat στην μονάδα. Eίχαμε αποφασίσει να μην τους πειράξουμε. Oι πιο πολλοί της σειράς μου ήταν λογικά και αξιόλογα παιδιά. Περάσαμε αρκετά άσχημα με τον πρώτο διοικητή και τα τσιράκια του, τους παλαιούς μα τώρα και διοικητής είχε αλλάξει και το μόνο που τον έννοιαζε ήταν τίποτα γκομενάκια πάνω στα τραπέζια, όπως είχαμε διαπιστώσει σε κάποιες τυχαίες συναντήσεις μας σε μαγαζιά της νυχτερινής Θεσσαλονίκης.

Tο μόνο που απασχολούσε την μονάδα ήταν να δουλεύουν όλα ρολόι και να είμαστε μάχημοι όποτε μας ζητηθεί. "Kάντε ότι θέλετε μαλάκες, μόνο μην με εκθέσετε στους ηλίθιους στρατόκαβλους της Tαξιαρχίας. Γιατί μετά το αγγούρι που θα έχω στον κώλο, θα αναγκαστώ να το βάλω στον δικό σας. Γκε γκε;" Δεν ήταν να του φέρεις αντίρρηση αφενός γιατί η ξήγα ήταν σπαθί, αφετέρου θα ήσουν μαλάκας να τα έβαζες με έναν ταγματάρχη αλεξιπτωτιστή απο τη σχολή ανορθόδοξου πολέμου. Δεν έλεγε.

Στην πρωινή αναφορά μεταξύ άλλων καλωσόρησε τα νεούδια χωρίς περιστροφές και διέταξε με αυστηρό ύφος να ετοιμαστούμε για να στρατοπεδεύσουμε το επόμενο πρωι στο βουνό για τις επόμενες 5 μέρες μιας και το χιόνι έπιασε ήδη στο Xορτιάτη και ήταν καλή ευκαιρία για άσκηση σε τέτοιες συνθήκες.

Δε γαμείς ρε μπάρμπα! Tώρα που όλο και κάποια υπηρεσία θα την έκανε κανένας καινούριος βρήκες και συ την ώρα να μας βγάλεις να μαζέψουμε χόρτα κατεψυγμένα! Tέλος πάντων. Eτοιμαστήκαμε, σουλουπώσαμε και τους "ψαράδες" φορτώσαμε προμήθειες και όπλα και το βράδυ μετά την επιστροφή απο την έξοδο είπαμε να διακεδάσουμε.

Kαβατζόσαμε το μεγάλο κασσετόφωνο απο τα μαγειρία μαζί με 15 πίτσες ψημένες κρυφά στο σκοτάδι, φέραμε καμμιά 60αριά κουτάκια μπύρες και βγήκαμε για "καταδρομική" στις αποθήκες άλλων μονάδων για κούτσουρα μιας και τα δικά μας που προβλέπονταν τα είχαμε ήδη κάψει στην ξυλόσομπα. Kρεμάσαμε κουβέρτες στα παράθυρα και χωρίσαμε τους θαλάμους με τον ίδιο τρόπο. Στον τελευταίο θάλαμο του κτηρίου είχε δημιουργηθεί μια σκοτεινή αίθουσα με το μόνιμα αναμμένο τα βράδυα κόκκινο λαμπάκι και φωτογραφίες απο γυμνές στους τοίχους. Tο μόνο που έλειπε ήταν να ξεκουμπιστούν οι "γκάου μπίου". E, μην τα θελουν όλα δικά τους. Πήραν τα κρεβάτια και τα πράγματα τους και πάρκαραν στον διπλανό θάλαμο. Tο μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να ακούν. Oι αξιωματικοί είχαν πάρει απο νωρίς τον πούλο και αυτός που είχε υπηρεσία ήταν ένας EMΘ λίγο πρίν τη σύνταξη και ολίγον κουφός. Tζάμι. Tο πάρτυ είχε ξεκίνίσει με μάσα και πιοτί όταν ο θαλαμοφύλακας μπήκε ξαφνικά να μας ειδοποιήσει πως στη διπλανή μονάδα έγινε έφοδος απο την Tαξιαρχία με ένα τζιπ και τσεκάρουν τους οπλοβαστούς. H λεπτομέρεια ήταν πως ο εφοδεύον ήταν γυναίκα. O Θεός εκείνο το βράδυ ήταν κληρωτός!

Bγήκαμε απο το δωμάτιο μας και διαλέξαμε απο τους νέους που ήταν ήδη ξαπλωμένοι στον πρώτο θάλαμο του κτηρίου τους πιο μαγκιόρους. "Γδυθήτε" Tρόμαξαν στην αρχή. "Pε μην είστε μαλάκες, να γελάσουμε θέλουμε και να μην μας πάρουνε χαμπάρι οι μονιμάδες απο την Tαξιαρχία". Mας κοιτούσαν σα χάνοι. Oι θαλάμοι ήταν φούρνοι απο τα ξύλα που είχαμε ρίξει στις σόμπες. Aπο τα κλεμμένα φυσικά. Oι πιο πολλοί συνήθως κοιμόμασταν με το σώβρακο και έτσι δεν ήταν μεγάλος κόπος να ξεντυθούν κάποιοι. Ξεβρακωθήκαμε και ορισμένοι απο εμάς και μαζευτήκαμε γύρω απο τα κρεβάτια που ήταν κοντά στη σόμπα. Περιμένοντας την εφοδευουσα πιάσαμε κουβεντούλα με τα παπάρια έξω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Tο τζιπ σταματά και η σκρόφα με την παραλλαγή προσπερνά αεράτη και με ψαρωτικό ύφος τον θαλαμοφύλακα και βρίσκεται φάτσα μπάτσα με 6-7 μαλαπέρδες και τα αντίστοιχα "υποζήγεια" τους να είναι ξαπλωμένα στα μπούτια που καίγαν απο τη φωτιά. "Eλάτε ρε παιδιά, μαζευτείτε, γυναίκα μπήκε στο θάλαμο" φώναξε έκπληκτη και μάλλον ήταν ότι καλύτερο της είχε συμβεί απο την εποχή που έβγαλε τρίχες στο πράμα της. "Δε σας περιμέναμε, μας συγχωρείτε. Bάλτε και σεις όμως μια φωνή καλέ" πετάχτηκε ένα γατόνι. "Tέλος πάντων, φέρτε να υπογράψω για τα όπλα" είπε βγαίνοντας μην μπορώντας να αντέξει το θέαμα. "Eλπίζω τα όπλα και στον άλλο θάλαμο να είναι εντάξει". Eφυγε κρυφογελώντας και ορισμένοι ψάρακες είχαν ήδη πάρει το πρώτο "βαπτισμα του πυρός". "Nτυθείτε τώρα και νανάκια" τους είπαμε και ξαναμπήκαμε στο απαγορευμένο δωμάτιο. Bάλαμε τη μουσική πιο δυνατά, αρχίσαμε να χορεύουμε, φορέσαμε εξαρτήσεις χωρίς τίποτ' άλλο παρα μόνο ένα σορτσάκι και κάλτσες, άρβυλα και κράνος, ήπιαμε, ήπιαμε, "ήπιαμε". Aνεβήκαμε στα σιδερένια κρεβάτια και χοροπηδάγαμε σαν παλιάτσοι, γελάγαμε ασταμάτητα και το μπουρί είχε γίνει κόκκινο μέχρι το ταβάνι απο τα ξύλα που είχαμε μπουκώσει τη ξυλόσομπα. Tραβούσαμε φωτογραφίες -οι πιο πολλές ακαδράριστες απο τη σούρα- κοροϊδευαμε ο ένας τον άλλο, μιμούμασταν αξιωματικούς και όποια άλλη αηδία μπρεί να κάνει μια αντροπαρέα κοντά στα 20.

Στην πρωινή αναφορά ο λόχος μας ήταν έτοιμος προς αναχώρηση για τα "σκοινάκια". Tα άρματα στη θέση τους, τα όπλα το ίδιο και εμείς φρέσκοι -φρέσκοι. Tίποτα δεν πρόδιδε πως λίγες ώρες πριν είχαμε κάνει το κτίριο american bar. H άσκηση πήγε καλά. Eγώ πήρα 10 μέρες τιμητική αφού είχα πιάσει αιχμάλωτο σε νυχτερινή επιδρομή τον αμφίβιο υποδιοικητή μιας άλλης μονάδας, και ο "δίκας" κοκορευόταν στον συνάδελφο του πως ένας δικός του στρατιώτης είχε ξεφτιλίσει τον πιο μάχιμο αξιωματικό του. Mόνο που είχε γίνει μια μαλακία. Στην παραμονή μας στο βουνό μου είχε ζητήσει να βγάλουμε φωτογραφίες την άσκηση και την διαβίωση μας στα χιόνια. Eίχα ξεχάσει όμως πως στα φιλμ αυτά υπήρχαν και φωτογραφίες όλων απ' το πάρτυ.

Tο επόμενο πρωινό η αναφορά ξεκίνησε με τις εξής λέξεις:
"Bρε μαλάκα πειραιώτη, θες να με καταστρέψεις";)

Uptade: Ξεχασμένη αφιέρωση

Για να φτιάξουν τα κέφια ορισμένων.

Απο παλαιότερη συζήτηση που είχαμε στο blog του manifesto για το στρατό.
Για τον Manifesto, το Βατραχοκόριτσο και τον Twocows που απ' ότι διάβασα μπαίνει σε λίγο καιρό.

Eίστε σίγουρες πως για εσάς είναι αυτή η μέρα;

2006-03-08T16:06:00.000+02:00

Για την σημερινή μέρα δεν ξέρω πολλά, σχεδόν τίποτα μα μου μοιάζει σαν απολιφάδι παλαιοτέρων εποχών η θύμηση πως υπάρχουν και οι γυναίκες να γιορτάσουν.

Μια πολιτική χροιά θα έδινα λοιπόν σε αυτή τη μέρα και αντί να περιμένει η αγαπημένη μου γυναίκα, γκόμενα, φίλη το λουλούδι απο μένα, θα προτιμούσα να τρέξει να εξηγήσει ή να βοηθήσει μια ύπαρξη που δεν ζεί στην ίδια νιρβάνα της απελευθέρωσης του φύλου της. Κάποιες υπάρξεις με τα μάτια μαύρα είτε από κλαμμένη μάσκαρα είτε απο το χέρι του μαλάκα που την αγαπά, καλό θα είναι έστω και μόνο σήμερα να μιλήσουν με μια απο εσάς. Μην ψάξετε πολύ. Δίπλα σας στέκονται αρκετές.

Αυτών η μέρα είναι η σημερινή.
Όχι της καριόλας που θα ξεκολιαστεί στα σφυνάκια και θα ξερνά στο πέος του πρώτου τυχόντα για να γιορτάσει την απελευθέρωση της απο τα δεσμά του γκόμενου (βοήθεια του).

Στιγμές γραφείου

2006-03-07T11:43:00.000+02:00

Πρωί - πρώί χτυπάει τηλέφωνο. Λέμε το ίδιο πράγμα αλλά η κυρία απο την άλλη άκρη του ακουστικού θέλει να το πεί όπως της έχει καρφωθεί στο μυαλό. Αντε πέστο να τελειώνουμε μωρη κάργια! Το 'πε. Συμφωνήσαμε στα αυτονοήτα και ικανοποιήθηκε. Δεν λέω τίποτε άλλο. Το κλείνω ευχαριστώντας την με την χαρακτηριστική κίνηση τριψήματος.

Τελικά η μεγαλύτερη μάστιγα στους χώρους της δουλειάς είναι η ελλειψη του πέους.

Kαι ξαφνικά τα σύννεφα κατέβηκαν...

2006-03-02T19:49:00.001+02:00

... και είδα και πιο πάνω!

Αφιερωμένο σε δυο αγγέλους.

Newmanifesto μας

2006-02-28T18:45:00.000+02:00

Δεν πέρασε απ' τα μυαλά μας πόσο μπορεί να αγαπήσει κάποιος την ψυχή του άλλου μέσα απο τη γραπτά του πρώτα. Και να συνεχίζει να τον αγαπά όλο και περισσότερο.

Τάσος και Κωνσταντίνα.

"Τιμητές" της ελεύθερίας

2006-02-28T12:10:00.000+02:00

Τώρα που το θυμήθηκα. Καυχιόμαστε για την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης του δυτικού κόσμου και ταυτόχρονα κατηγορούμε άλλους λαούς και κουλτούρες που δεν έχουν την δυνατότητα να τα γευτούν, πως είναι σκοταδιστές και ζώα.

Βρε κακοφορεμένα κουστούμια, τι ελευθερία έκφρασης και κουραφέξαλα τσαμπουρνάμε όταν οι κάμερες μας κοιτούν πάνω απο τον πάγκο εργασίας και ‘μεις χαμογελάμε;

2006 πια

2006-02-27T12:54:00.000+02:00

Έχουν περάσει 12 χρόνια απο τότε που έζησα στην Θεσσαλονίκη την ωραιότερη ίσως περίοδο της ζωής μου.

12 χρόνια αυτή η πόλη μοιάζει να μην αλλάζει χέρια, μοιάζει να είναι ακόμα δέσμια μιας κάστας ανθρώπων, νοοτροπιών, μιας άρρωστης μουρμούρας για τα πάντα. Για οτιδήποτε μπορεί να συγκριθεί με την πόλη τους. Φαίνεται από 504 χιλιόμετρα μακρυά.

Πίστεύω πλέον πως την αλήθεια την βλέπουν μόνο όσοι έφυγαν ή μάλλον ξέφυγαν απο την αγκαλιά της και τώρα πια την αναζητούν για για ένα βράδυ μόνο. Ένα ξενύχτι. Μια βραδυνή τσάρκα στην βροχή. Ένα σάντουϊτς εκεί στα σκαλάκια στη Κορομηλά. Στο μικρό καφέ στον Λευκό πύργο απέναντι, που έπερνα τον καφέ μου διαβάζοντας το Φως. Το "ουφάδικο" στον Εύοσμο που με κέρασαν μπύρες γιατί κατάλαβαν πως ήμουν απ’ τον Πειραιά. Και ‘γω αμήχανα φοβισμένος -μιας και μόνος- να χαμογελώ και να τσουγκρίζω. Την Τούμπα γεμάτη και ‘γω να πανυγηρίζω τα γκολ του ΠΑOΚ απο την 4. Το κασκόλ του Oλυμπιακού που χάρισα φεύγοντας στον Γιάννη με το τατουάζ του δικέφαλου στο μπράτσο.

Ελπίζω η ίδια να ‘χει μείνει, και τα παιδιά της να είναι πάντα καλά.

Ελπίζω στα όμορφα της, γιατί στα άσχημα της είναι ίδια και απαράλαχτη.
Και ας έχουν περάσει 12 χρόνια που έχω ν’ ανεβώ

Ο Μπριάκος και το φάντασμα του κατεστημένου

2006-02-26T21:48:00.000+02:00

Ο Μπριάκος (καλός μαλάκας και αυτός), το σφύριξε το ματσάκι για έναν και μόνο λόγο.

Κάνει δίαιτα και δεν ήθελε να μπει στον πειρασμό του (εθιμοτυπικού) BBQ της Τούμπας.

Κάντε πρώτα την αυτοκριτική σας και μετά βγείτε να κάνετε τους ghostbasters.

Πρόσεχε Αλί.

2006-02-23T11:49:00.000+02:00

Όμορφος, ψηλός με τα δόντια πάντα να φαίνονται κάτασπρα όποτε χαμογελά στο σκούρο του δέρμα. Και δεν είναι πολλές οι στιγμές που δεν χαμογελά. Δεκαοχτώ χρονών σκάρτα, γεννήθηκε σε μέρος που πολλοί απο μας - αν όχι όλοι - δεν διανοούμαστε πώς θα μπορούσαμε να ζούμε. Στο Κασμίρ. Πώς στο διάτανο έφτασε εδώ δεν έχω καταλάβει ακόμα, μιας και τα ελληνικά του δεν είναι αρκετά για να μου εξηγήσει μα είμαι σίγουρος πως η ταλαιπωρία που έχει περάσει μέχρι σήμερα θα ήταν αρκετή για έναν αστό ενήλικα να περάσει στη θηλειά σαπούνι.

Το Σεπτέμβρη που πέρασε, αγόρασε ένα κινητό απο κάτι συμπατριώτες του και το δικιμάζαμε απο το δικό μου φωνάζοντας :"Aλλαχ Α[ου]κμπαρ" γελώντας. Δεν μου έκαψε το μαγαζί τώρα που το σκέφτομαι, παρόλο που είναι θρήσκος. Με ρώτησε κάποια στιγμή να του μάθω το αντίστοιχο χριστιανικό.

Κόμπιασα, μα του ‘πα: "δόξα τω Θεό".

Όμως αμέσως μου ήρθε η εικόνα στο μυαλό. Γεμάτο καφενείο με πατριώτες ταβλαδόρους αναγνώστες της Ακροπόλεως να ακούν τον σκούρο πακιστάνο να βάζει στο στόμα του το Θεό ΜΑΣ! Θα του γαμήσουν την Παναγία. Δικιά τους είναι άλλωστε. Όχι δική του.

Του ζήτησα να μην χρησιμοποιήσει ποτέ τη φράση σε έλληνα ούτε για πλάκα. Δεν ξέρεις πάνω σε ποιόν θα πέσεις. Φοβήθηκα για τον μικρό.

Ξέρω πολλούς δημοκράτες στην Κοκκινιά που τα τελευταία 2 χρόνια ξεκίνησαν να διαβάζουν ΤΑ ΝΕΑ, το γύρισαν στην εβδομαδιαία Α1 και προχθές για παράδειγμα ένας απο αυτούς μου ζήτησε ΤΟ ΣΤΟΧΟ.

O μικρός έφυγε πριν λίγες μέρες για την βόρεια Ελλάδα, στις Σέρρες. Εκεί πλέον πουλάει τα cd του. Του ζήτησα να βγάλει απ’ το μυαλό του τη φράση που του έμαθα.

Κυκλοφορούν πολλές τέτοιες εφημερίδες εκεί πάνω τελευταία.

Δυό παράλληλα γαμήσια, δυο παραλλήλους πιο κάτω.

2006-02-22T11:54:00.000+02:00

Όταν το σπέρμα χυνόταν στον υγρό ήδη κόλπο της μάνας μας, ήδη το γεωγραφικό στίγμα της σύλληψης μας είχε οριοθετήσει σε μεγάλο βαθμό την ανωτερότητα μας έναντι στο ψωλόχυμα δυο παρραλήλους πιο κάτω.

Αυτό το γαμήσι -ίσως και καλύτερο- θα μπορούσε να γίνει σε ένα ντιβάνι με χαρτόκουτα σε καταυλισμό προσφύγων ή τέλος πάντων σε γειτονιά που δεν έχει προσβαση σ' αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα.

Ευτυχώς όμως, οι μάνες μας γαμήθηκαν στα ζεστά λίγο-πολύ και αυτό σήμερα μας δίνει το δυνατότητα να έχουμε μια κουλτούρα και πρόσβαση στη γνώση που μας επιτρέπει να φωνάζουμε απο την πολυθρόνα μας: Να πάνε να γαμηθούνε οι βρωμιάρηδες σκουρόχρομοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα κύριε.

Χάθηκε να 'ταν ανεμογκάστρι;

Σήμερα δεν μπορώ να γράψω πολλά.

2006-02-20T11:21:00.000+02:00

Είμαι βραχνιασμένος
απο χθές το βράδυ.

;)

Πλάκα στην πλάκα, το παιχνίδι πρέπει να κατοχηρωθεί υπερ της ΑΕΚ.

Ο Ολυμπιακός γιατί δεν τιμώρησε τον Τουρε; Εεεεεε;

Bloger εκδίδει βιβλίο

2006-02-17T17:53:00.000+02:00

Το πρώτο βιβλίο παγκοσμίως που οι σελίδες που διαβάζεις, αυτοκαταστρέφονται!
Μην τα κάνουμε όλα ταλιράκια, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Μπου χαχα

;)

H EDELMAN προσλαμβάνει διάσημο blogger

2006-02-17T17:50:00.000+02:00

Aπο το Daily Fax
Βοussias Communications

Μεθεόρτια

2006-02-15T18:23:00.000+02:00

- Μωρό μου, σ' αγαπώ! Eσύ;
- Αφού χθές ήταν του Αγ. Βαλεντίνου! Πήρε παράταση;

Βάλ΄τα δυνατά σου ρε!

2006-02-15T13:58:00.000+02:00

Υπάρχουν ώρες που ξεκινάς την μέρα με 2 ευρώ στην τσέπη, δεν τρώς, δεν συμμετέχεις στην παρέα, νιώθεις ευάλωτος σε κάθε σου κίνηση και λέξη, μα θα πρέπει στη δουλειά να βάλεις τα δυνατά σου. Να φτιάξεις την «εικόνα» του προϊόντος, να πουλήσεις όνειρα, lifestyle, να μαντρώσεις μισθούς, ανθρώπους, να πείς όμορφα ψέμματα και να τα δείξεις όλα εύκολα και χαρωπά.

Εχεις ήδη πουλήσει την συνείδηση σου.

Μόνο για 2 ευρώ στην τσέπη.

Εκλημα αλλά μην το φωνάζουμε και πολύ.

2006-02-14T12:23:00.000+02:00

Ποιός είπαμε πως γράφει την Ιστορία;

Σαν χθές ισοπεδόθηκε -στην κυριολεξία- η Δρέσδη απο τους συμμάχους. Περίπου 35.000 άμαχοι οι νεκροί. Χωρίς κανένα άμεσο στρατιωτικό στόχο και αποτέλεσμα. Δεν είδα κανένα αφιέρωμα, δεν άκουσα κανέναν να το μνημονεύει.

Αλλά ξέχασα. Ήταν όλοι Ναζί!

Με την ίδια λογική πως είναι όλοι Μουσουλμάνοι, όλοι είμαστε Δανοί, όλοι είμαστε Νοϋορκέζοι, όλοι είμαστε μαλάκες, όλοι, όλοι, όλοι.... Ε, λοιπόν δεν είμαστε όλοι. Είμαστε κάποιοι μαλάκες, μα δεν παίρνω στο λαιμό μου και τους υπόλοιπους που κάθονται δίπλα μου.

Ξαναγυρνώ στον βομβαρδισμό της Δρέσδης. Ή μάλλον να πούμε κάτι πιο εύκολο. Να πούμε για το Περλ Χάρμπορ, τους δίδυμους πύργους, το Μόναχο πράγματα που τα έχει θίξει το Χόλυγουντ, ο σύγχρονος ιστορικός και διαπαιδαγωγός των επόμενων γενεών καλών και υπάκουων πολιτών.

Ο Αγιος ο Βαλεντίνος...

2006-02-14T12:10:00.000+02:00

... γαμούσε καλά;

Πόσα γκομενάκια είχε και αγιοποιήθηκε;
Ο Τζον Χόλμς δεν δικαιούται και αυτός ένα εικονοστάσι;

Mε την τυφλη υπακοη θα παμε μπροστα ρε κοροιδα...

2006-02-10T19:49:00.000+02:00

... όχι με την αντίδραση και τη διαφωνία. ΜΑΛΑΚΕΣ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!
A, να χαθείτε ταγαροεπαναστάτες του κερατά.

Πάμε όλοι μαζί λοιπόν, πατριώτες:

"Oh, say can you see by the dawn's early light
What so proudly we hailed at the twilight's last gleaming?
Whose broad stripes and bright stars thru the perilous fight,
O'er the ramparts we watched were so gallantly streaming?
And the rocket's red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof thru the night that our flag was still there.
Oh, say does that star-spangled banner yet wave
O'er the land of the free and the home of the brave?

On the shore, dimly seen through the mists of the deep,
Where the foe's haughty host in dread silence reposes,
What is that which the breeze, o'er the towering steep,
As it fitfully blows, half conceals, half discloses?
Now it catches the gleam of the morning's first beam,
In full glory reflected now shines in the stream:
'Tis the star-spangled banner! Oh long may it wave
O'er the land of the free and the home of the brave.

And where is that band who so vauntingly swore
That the havoc of war and the battle's confusion,
A home and a country should leave us no more!
Their blood has washed out of of their foul footsteps' pollution.
No refuge could save the hireling and slave'
From the terror of flight and the gloom of the grave:
And the star-spangled banner in triumph doth wave
O'er the land of the free and the home of the brave.

Oh! thus be it ever, when freemen shall stand
Between their loved home and the war's desolation!
Blest with victory and peace, may the heav'n rescued land
Praise the Power that hath made and preserved us a nation.
Then conquer we must, when our cause it is just,
And this be our motto: "In God is our trust."
And the star-spangled banner in triumph shall wave
O'er the land of the free and the home of the brave."

(Δάκρυα συγκίνησης μου' ρχονται στα μάτια
και μια αίσθησης αρχιδάτης δόξας μου πλημυρίζει την ροζ ψυχή μου).

Γκοντ μπλες Αμέρικας τρούπς εντ σαπόρτ δεμ εγκενστ δι ίβιλ

Επαγγελματικές τύψεις

2006-02-09T19:40:00.000+02:00

"Πάρε με αγάπη μου πάνω στα καλύτερα brands"!

Ένα είναι σίγουρο εκτός απο το ότι...

2006-02-09T11:32:00.000+02:00

... είτε είναι μουσουλμανικός, χριστιανικός, δεξιόστροφος ή μη, σουνίτης ή διαμαρτηρόμενος, σκεπτικιστής ή φαντασιόπληκτος, ανήκει στην άρεια φυλή ή στα μογγόλικα φύλα, του αρέσουν τα σκίτσα ή όχι, είναι φιλόμουσος ή κουφός, Ολυμπιακός ή ΑΕΚ (άλλες ομάδες δεν υπάρχουν προς το παρόν), μιλάει σουαχίλι ή HTML, κάθεται σε σαλόνι ή οκλαδόν στο χώμα, διαβάζει απο δεξιά ή απο αριστερά, ακόμη πολλές φορές και απο πάνω, ένας είναι ο Θεός και ένας ο προφήτης αυτού ή ένας και η Αγία τριάδα του, μπαίνει στο διαδίκτυο ή ενημερώνεται απο τον ιμάμη της περιοχής του, δανέζικος ή δανικός, σημασία έχει πως θα του συμπεριφερθείς.

Ο κώλος είναι κώλος. Ή θα σε «φτιάξει» ή θα σε χέσει[*].

[*] Κατα το θεώρημα του καθηγητά Lefty: "H κλανιά της Μόνικα"

28 μέρες του Φλεβάρη

2006-02-03T20:43:00.000+02:00

Πολύ καλή ιδέα απο κάποια παιδιά που βάλθηκαν να ομορφήνουν τον Φλεβάρη όλων.

C4Ιγαμηθείτε!

2006-02-03T11:44:00.000+02:00

Για το διάστημα 2006-2015 το ΕΜΠΑΕ προβλέπει 10.500.000 Ευρώ για συστήμα κρυπτογράφισης επικοινωνιών. Το πρόγραμμα αυτό είναι υψηλής προτεραιότητας για το ΓΕΕΘΑ.

Γιατί δεν αγοράζουν την Vodafon;

Μια λοιπόν που μιλάμε για παρακολουθήσεις και ΕΜΠΑΕ βαρβάτο ύψους 2.030.000.000.000 Ευρώ (κουράστηκα να μετράω μηδενικά) μου ήρθε στο μυαλό τα προγραμματα που "παίζονται" μεταξύ των εταιριών, κρατών που υποστηρίζουν εταιρίες και πρεσβευτών που φυσικά είναι πλασιέ και χαμινίων συνπατριωτών μας. Θα μου πείς βέβαια, καλά ρε μπαγλαμά ο νούς σου τρέχει σε στρατιωτική κατασκοπεία και πούτσεs μπλέ; Αμα ακούς πως παρακολουθούνται τα κινητά όλου του ΥΕΘΑ, του αρχηγού ΓΕΝ, του υπουργού Εθνικής Αμυνας ΚΑΙ του πρώην ΥπΕΘΑ μεταξύ άλλων. Ε, κάπου εκεί βρωμάει το πράμα

Παράδειγμα: Tα τελευταία 20 χρόνια το πολεμικό ναυτικό έχει αποαμερικανοποιηθεί. Οι ΗΠΑ παράδειγμα δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον (αν όχι λύσσα) να ξαναμπούν στα μεγάλα σκάφη που τα έχουν πάρει ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Βρετανία, Ολλανδία και Ιταλία) Το ΕΜΠΑΕ λοιπόν προβλέπει 1.400.000.000 Ευρώ για ναυπήγηση 3 φρεγατών. Σίγουρα λεφτά για τα 30 χρόνια σε όποιον "κερδίσει" το διαγωνισμό. Αυτό βέβαια μπορεί να ενδιαφέρει και τις υπόλοιπες χώρες καθώς και την Γαλλία.
Άλλο πρόγραμμα που αφορά το ΓΕΣ. 1.700.000.000 Ευρώ για την προμήθεια 290 ΤΟΜΑ (τεθωρακισμένα οχήματα μάχης). Οι κύριοι μνηστήρες είναι: ΗΠΑ, Γερμανία, Αυστρία, Ισπανία, Ρωσσία.
Επίσης σε πρόγραμμα που αφορά το ΓΕΣ, υπάρχει κονδύλι ύψους 2.000.000.000.000 για αγορά αεροσκαφών. Πανηγύρι! Εδώ σφάζονται παλικάρια! ΗΠΑ εναντίον Ευρωπαϊκής κοινοπραξίας εναντίον Γάλλων εναντίον Σουηδών εναντίον του μουνιού της μάνας τους.

Αυτά είναι μερικά απο τα βασικά και πρωτεύοντα προγράμματα που θα προχωρήσουν άμεσα (εντός πενταετίας) και έχουν δρομολογηθεί εδώ και καιρό.

Πιστεύει κανείς πως θα αφεθούν τα πράγματα στην τύχη;
Αν ήμουν -παράδειγμα- η Lockheed Martin θα ήθελα να ξέρω KAI τί βρακί φοράει ο πρωθυπoυργόs.

Στο τέλος της ημέρας

2006-02-02T20:10:00.001+02:00

αυτό που με χαροποίησε είναι πως ξαναβγήκε ο θείος στο γήπεδο.

X-press

2006-02-02T15:36:00.000+02:00

Έτοιμο να πέσει...

Ψάξαμε και βρήκαμε το μπουκάλι...

2006-01-31T21:59:00.000+02:00

Αννούλα, καλή επιτυχία πλέον!

Ζωής καμβάς

2006-01-23T19:58:00.000+02:00

Ό,τι και αν κάνω το ασπρόμαυρο πάντα υπερτερεί.

Ο Γιώργος που με στιγμάτισε σε μια ζωή που δεν ζήσαμε.

2006-01-20T15:40:00.000+02:00

Θωλά και αποσπασματικά έρχονται στο μυαλό μου σκηνές απο την παιδική μου ηλικία. Σχεδόν την νηπιακή. Μου ‘ρθε στο μυαλό μια απάντηση που έδινα μικρούλης σε ερώτηση που προφανώς δε μου έθετε κανείς, μα για κάποιον παράξενο λόγο εγώ ήθελα να πω που είναι ο πατέρας μου: "Είναι για συναυλίες στον Καναδά και τον έχουν απαγάγει οι γκάνγκστερς". Πως διάολο τότε μου ‘χε έρθει αυτό, μόνο η φαντασία ενός παιδιού μπορεί να το συλλάβει. Η μητέρα μου απ’ την άλλη είχε φροντίσει -ηθελημένα ή μη- να με εξοικιώσει με την ιδέα του θανάτου κοντινών προσώπων μου, πόσο μάλλον του πατέρα μου. Εγώ όμως είχα πλάσει το μύθο μέσα μου.

Μεγαλώνοντας έβλεπα τους γύρω μου να μου λενε το πόσο του μοιάζω, το πόσο ίδιες κινήσεις κάνω με εκείνον. "Ίδιοι είναι!" άκουγα να λένε στην μάνα μου, στην γιαγιά μου στους θείους μου. Έτσι θα ‘ναι σκεφτόμουν, για να το λένε. Δεν είχα ποτέ άλλωστε μνήμες απ’ αυτόν.

Στα 15 μου ξαναγύρισαμε με την μητέρα μου στο σπίτι μας μετά απο 12 χρόνια με τους γονείς της. Είχαμε συμφωνήσει πλέον να ξεκινήσουμε τη ζωή μας απο την αρχή μιας και εγώ είχα γίνει πλέον άνδρας που μπορούσα να συζητώ σοβαρά και να δουλεύω ταυτόχρονα με το σχολείο. Στο σπίτι μας, το οποίο είχε μείνει κλειστό για χρόνια οι ντουλάπες είχαν ακόμα τα ρούχα του, τα προσωπικά του αντικείμενα, τις κιθάρες και τους δίσκους του. Ενας άγνωστος κόσμος ανοιγόταν με το γυρισμα του κλειδιού μπαίνοντας. Ρώτουσα και μάθαινα σαν σφουγγάρι γι’ αυτόν. Ήμουν εντυπωσιασμένος με τα όργανα, τις φωτογραφίες και τα ρούχα του. Μα και με της μητέρας μου. Μια ζωή την θυμάμαι να φοράει μαύρα απο τα 21 της- και ξαφνικά η ντουλάπα της έχει εντυπωσιακά ρούχα (μιας άλλης εποχής βέβαια) μα άκρως ενδιαφέροντα. Τα ρούχα στις κρεμάστρες ήταν απο τις αρχές των 70s και πλέον έμπαινε η τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα. Οι δίσκοι ντανιασμένοι δίπλα στα ρούχα κατά εκατοντάδες. Είχαν πλεον σκευρώσει. Πετάχτηκαν αφού δεν γινόταν να μπούνε στο πικ-απ πια. Κρίμα. Πόσα ακόμα θα μάθαινα για αυτόν μέσα απο τις μουσικές του.

Στην "καινούρια" γειτονιά, όταν έβγαινα από το σπίτι ένιωθα τα βλέμματα των ανθρώπων να με γνωρίζουν, να με ξέρουν. Όχι όμως εγώ. Η αδελφή του πατέρα μου έμενε απέναντι. Με αυτήν κάναμε ατελείωτες συζητήσεις που πάντα τελείωναν με κλάμματα από μέρους της. "Είσαι για μένα αδελφός μου, όχι ανήψι μου". Ακόμα μου το λέει όταν πηγαίνω και την βλέπω και ας έχει κόρη 28 ετών. Μου είπε κάποια πράγματα για εκείνον, έψαξα φίλους του, ρώτησα. Ο ένας ο "καπετάνιος", ο πιο καλός παλιός του φίλος, ο οποίος είχε συμπεθεριάσει πια με το σόι μου, με πήρε κάποια εποχή με τον συνομήλικο γιό του και μας έλεγε ιστορίες για τα μουσικά πρωϊνά στον Πειραιά, για τα ξενοδοχεία και τα μαγαζιά που παίζαν μουσική με τα συγκροτήματα τους στα νησιά τα καλοκαίρια, το πως βγάζανε γκόμενες και άλλες ιστορίες που τα παιδιά λατρεύουν να ακούνε. Αργότερα κατάλαβα πως η φιλία του καπετάν Βαγγέλη με τον πατέρα μου ήταν παραπάνω απο αδελφική. Με πήρε απο το χέρι σε δύσκολη στροφή της ζωής μου και μ’ έσπρωξε μπροστά. "Άκου Τάσο αγόρι μου, ο φίλος μου όταν έφευγε πλέον, με φώναξε και μου πε να σε προσέχω. Είναι υποχρέωση μου αυτό". Έσπασε μα δεν μου έδωσε το δικαίωμα να τον κοιτάξω στα μάτια.

Την τέχνη του πατέρα μου δεν την έμαθα ποτέ. Με τις κιθάρες συστήθηκα μεγάλος πια και το ταλέντο μου ήταν άλλο. Δεν καταπιάστικα σχεδόν καθόλου αν εξαιρέσεις ένα δυο κομμάτια που γρατζουνούσα με ένα φίλο στο μπάσο. Αυτή η περιέργεια με τρώει ακόμα και μέχρι τώρα. Τί θα ήμουν ή πως θα ήμουν σήμερα αν είχαμε γνωριστεί με την μουσική πιο νωρίς; Προφανώς η μητέρα μου δεν θα άντεχε να με βλέπει να παίζω με τις χορδές. Γιαυτό και δεν με μύησε νωρίτερα στον κόσμο τους. Αυτό το συμπέρασμα έχω βγάλει και το ξεστομίζω πλέον, πρώτη φορά σήμερα.

Εχω πάψει να ρωτώ για εκείνον. Η τελευταία φορά που ρώτησα ήταν ένα βράδυ σε νυχτερινό μαγαζί που δούλευα. Αναγνώρισα τον νονό μου σε ένα τραπέζι μου. Ντυμένος απο πάνω μέχρι κάτω άσπρα ρούχα και τα μούσια του ίδιος απο τότε που η μάνα μου μικρό με έτρεχε στα φεστιβάλ της ΚΝΕ. "Κύριε Καλογιάννη να συστηθώ. Mε λένε..... και είμαι γιος του......". "Ελα βρε παιδί μου, τι κάνεις, κλπ". Μέχρι που κατάλαβα πως αν του έλεγα πως γαμιέται εκείνη την ώρα την ίδια απάντηση θα μου έδινε. Απο την μαστούρα, απο την γεροντική άνια δεν ξέρω μα δεν με ένιαξε εκείνη τη στιγμή. Του απάντησα και ‘γώ "Kαλά εντάξει, και ‘γω χάρηκα που σε γνώρισα και τα λέμε . Άντε χέσε μας" Αμφιβάλω αν κατάλαβε Χριστό. Μετά απο λίγα χρόνια σε μια συζήτηση στην μπάρα του "party" ενός bar πίσω απο το Παναθηναϊκό στάδιο με την Τσανακλίδου δεν τόλμησα να ρωτήσω. Και ας ήξερα πως η Τάνια έκανε παρέα μαζί του και με την μητέρα μου. Είχα τελειώσει την αναζήτηση παρόλο που δεν βρήκα πολλές απαντήσεις στην περιέργεια μου.

Η καθημερινότητα, το ότι έφυγα πλέον απο το σπίτι εκείνο, κάτι που τις φωτογραφίες και τα όργανα τα έχω αποθηκευμένα πια, ξεχάστηκα. Μεγάλωσα. Είμαι πιο μεγάλος πια απο την ηλικία που έφυγε εκείνος τότε. Ελευθερώθηκα απο την σύγκριση που ‘καναν τα μάτια των άλλων. Ήταν 29 χρονών όταν έφυγε πριν απο 30 χρόνια.

Εκδοση 32 ετών

2006-01-20T11:05:00.000+02:00

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που τον στιγματίζουν. Υπάρχουν άλλες που τον σοκάρουν. Άλλες τον θέτουν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι αποφάσεων. Όλες αυτές άλλοτε πολύ, άλλοτε λιγότερο έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τις έχεις καρφωμένες στην μνήμη. Είναι οι τίτλοι στα κεφάλαια του βιβλίου της ζωής σου.

Περιμένω πως και πως το νέο τίτλο. Το τρέχον κεφάλαιο, στο δικό μου το βιβλίο δεν διαβάζεται.
Είναι κακογραμμένο και δεν τελειώνει.

O Mπενι...

2006-01-19T11:32:00.000+02:00

... όπου θέλει μπαίνει.

Ρώτησε ο Vague Tourist...

2006-01-18T19:10:00.000+02:00

Αν είχαν τα @ρχίδι@ διαφημιστές και διαφημιζόμενοι,
θα έλεγα εγώ για να το πάω λίγο πιο κάτω.

Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

2006-01-18T17:47:00.000+02:00

- Γέρος.
- Χαίρω πολύ! Καμμιά πιο προτότυπη απάντηση;
- Είναι το μόνο που μπορώ να εγγυηθώ.....

(και αυτό αν προλάβω).

Χρόνια πολλά...

2006-01-18T15:32:00.000+02:00

... στις παλαβές αποδημητικές μαϊμούδες!

Του θειού μου!

2006-01-17T18:48:00.000+02:00

Πάντα τέτοια! Να 'σαι καλά.

Η γρίπη των πουλερικών (ξανα)χτύπησε στο Φάληρο

2006-01-16T13:07:00.000+02:00

Είστε άξιοι της μοίρας σας, κύριοι.
Προηγείστε με 0-1 και βρόμισε ο κόσμος κουτσουλιές.
Φαινόταν στα μάτια σας (με εξαίρεση τον Παπ) πως δεν πιστεύατε πως συμβαίνει να είστε μπροστά.

Αυτόν τον Εκι να τον χαίρεστε. Τι δηλώσεις πάλι έκανε ο υπερπανάθας!
Μετά λέτε πως διώξατε τους loosers!

Όσο για την ομάδα μου, περιμένω άλλα πράγματα. Λίγο περισσότερο μπάλα δηλαδή.

Νο comment

2006-01-14T22:09:00.000+02:00

Λοιπόν, επειδή πολλά έχουν δει τα ματάκια μου και επειδή έρχομαι από ανάρρωση γρίπης, αρχίζω και φοβάμαι βλέποντας blogs να κλείνουν τα σχόλια τους. Μεταδίδεται τίποτις μέσω των σχολίων;

Θέλω όμως να επισημάνω πως η γρίππη των πουλερικών ΔΕΝ κολλάει απο σχόλια. Απο σχόλια κολλούν άλλα πράγματα. Η αρρώστια του διαλόγου, της κρίσης, της αμφισβήτησης.

Εκτός βέβαια, αν όποτε μιλάς, γράφεις, φέρεσαι, ανάβει το λαμπάκι στο κεφάλι σου.

Φωτεινέ παντογνώστη.

Υπάρχει προφυλακτικό για σχόλια;
Mην αρχίσουμε τις πίπες πάλι, πλάκα κάνω!

Διαβάζω, ακούω, σκέφτομαι...

2006-01-14T12:50:00.000+02:00

Tα κοτόπουλα θα μας πεθάνουν. Προσοχή στις αλανιάρες κότες. Ψωνίζετε μόνο απο super market (τα δικά μας).

Το Ιράν ετοιμάζει πυρινικό οπλοστάσιο. Να το προλάβουμε πριν εκβιάσει την οικουμένη (όπως δηλαδή κάνουμε και εμείς). Λέμε και καμμιά μαλακία όπως: Γκουαντανάμο για ξεκάρφωμα Αγγέλα.

Σεισμός! Ξανά σεισμός!

Η οικονομία πάει κατα διαόλου. Πάρτε κανα δάνειο, τσάμπα είναι (να το πάρεις).

Τρομοκράτες στην Αθήνα! Έτοιμοι να χτυπήσουν ήταν, μα τους σταματήσαμε. Local CIA και Τσάρλς Πις (ένα κα το αυτό). Aντε ρε αδέλφια, αγοράστε κανένα όπλο απο τα κεντρικά!

Τον Αριέλ δεν τον θέλει ούτε ο Χάρος!

Αρχίζω και φοβάμαι (με το τελευταίο) πραγματικά!

Δημότης/ες

2006-01-12T13:43:00.000+02:00

..Νίκου.

(σάλια)

Στιγμιότυπα απο τη δουλειά

2006-01-12T11:43:00.000+02:00

- Είχα μια ξύστρα στο γραφείο μου.....
- Πάρε τη δικιά μου, έχω πολλές!
- Ευχαριστώ
- Πρόσεχε να μην τη χάσεις! Δεν έχω άλλη.
- Αφού μου είπες πως έχεις πολλές.
- Δυο έχω.
- ..........

Απο σήμερα, θα χρησιμοποιώ μόνο μαρκαδόρους.

Απαντήστε κύριοι.... (click here)

2006-01-10T17:51:00.000+02:00

Μου μυρίζει πολύ γέλιο..... και κλάμα (άμα λάχει)!

Ο θείος επέστρεψε μαζί με τις μουσικές του (click here)

2006-01-10T14:59:00.000+02:00

Α-π-ο-λ-α-υ-σ-τ-ι-κ-ό-ς!

:)

Συγνώμη παιδιά, έκλασα........

2006-01-08T15:54:00.000+02:00

;(

Αχ βρε παππού, ευτυχώς που ήσουν στο μπάνιο και την πήραν για υποθαλάσσιο σεισμό!

Ο φονιάς που έγινε πρωθυπουργός (δις)

2006-01-06T20:28:00.001+02:00

Τον κάθε εγκληματία πολέμου τρέχουμε να τον βάλουμε μέσα για να τιμωρηθεί για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτόν εδώ τον αναλαμβάνει ο χάρος.

Τουλάχιστον τώρα πλέον, θα δώσει εξηγήσεις στα 3.500 θύμματα του καταυλισμού της Σάμπρα.

[*] Ariel Sharon

Τώρα μπορούμε να γιορτάσουμε καλύτερα. Καλές γιορτές λοιπόν.

2006-01-03T21:17:00.000+02:00

Τι πονοκέφαλος και αυτός! Τί γλέντι! "Tσουπ το επιτόκιο"! Το κεφάλι μου πάει να σπάσει απο δαυτό το hung over. Πάει, τελειώσαν και οι γιορτές. Ευτυχώς για κάποιους. Τι καταλάβα, εκτός απο μια καταπληκτική βραδυα με φίλους στην αλλαγή του χρόνου; Οτι οι γιορτές είναι για να χαϊδεύεις το χρήμα. Όχι να το πιάνεις. Να το χαϊδεύεις, να το μυρίζεις, να το αισθάνεσαι. Σαν την πορδή που αφήνει ο βιαστικός που σε προσπερνά στο δρόμο. Αλλά τί σου είναι η εορταστική περίοδος! "Tσουπ το επιτόκιο"! Σίγουρα τελείωσε έτσι; Δεν έχω άλλα χρήματα. Δεν πιστεύω ο Santa Clauss να την κάνει γυριστή και να ξανάρθει; Τρέμω με τον αλήτη. Δεν μου αγόρασα τίποτα φέτος. Λες να έχει ποινικές κυρώσεις: Αυτό πάλι. Τα παιδάκια απο το Νταρφούρ, 11 μήνες δεν πεθαίναν τη διαφημίση μου μέσα; Αλλά ξέχασα, στις εορτές ο κόσμος είναι συναισθηματικά φορτισμένος και κυρίως οικονομικά φορτομένος (καλά λέμε και καμμιά ανακρίβεια). Μπορεί την επόμενη φορά στα εορταστικά προγράμματα να μην γλεντάμε τόσο; Ξεπατωθήκαμε στο χορό στο καθιστικό με τα προγράμματα στην TV. Μη γίνω ρεζίλι ρε. Τελειώσαν οι γιορτες, σιγουράκι έτσι; "Tσουπ το επιτόκιο"! Βαριέμαι να ξεστολίσω το δέντρο. Αμα το αφήσω για ντεκόρ δεν θεωρείται άποψη; Δεν έχετε ιδέα απο τέχνη ρε! Άμα πάω το Φλεβάρη (για μαλάκα ψάχνουν) θα πάρω εορτοδάνειο (Θα μου δώσουν, θα μου δώσουν) Τον τροχονόμο στα λεφτά κάνει ο κόσμος στις γιορτές. Αλήθεια θα πρέπει να ντρεπομαι που δεν πήγα στο "the Mall"; "Ήρθε το τέλος, ήρθε το τέλος!"

Καλές γιορτές κύριοι. Δεν έχει καμμιά διαφορά πλην του ότι τώρα δεν έχουμε να δώσουμε έναν επιπλέον μισθό. Πονάει και το κεφάλι μου.

31/12/2005 Κάθε βήμα και μια σκέψη απ' την χρονιά που πέρασε.

2005-12-31T10:35:00.001+02:00

Περπατούσα με τα χέρια στις τσέπες και το τζάκετ κουμπωμμένο μέχρις απάνω. Χθές το μεσημέρι καθώς έτρεχα να πληρώσω από τράπεζα σε τράπεζα τα σήματα και καθώς βγαίνοντας αναθεματίζοντας την τύχη μου -μιας και καμμιά τους δεν είχε- στο πίσω μέρος του μυαλού μου ήταν καρφωμένο το 2005 μέρα προς μέρα. Διάολε τι χρονιά!
.
Aπόψε θα χαϊδέψω την κούκλα με το καρό φόρεμα μετά από πολλά χρόνια. Δεν θυμάμαι πόσα. Δεν είναι καταδική μου αλλά με τα φιλαράκια την παίρνουμε εξ αδιαιρέτου. Όπως και να το κάνεις με τους φίλους κάνεις άλλα κόλπα με δαύτην. Την «τιμούμε» σχεδόν πάντα τέτοια βράδια του Δεκέμβρη. Όπως και τις 3 φίλες της επίσης.

Κοψομεσιάστηκα ο άνθρωπος να σηκώνω τις εφημερίδες της κυρίας Dianna. Εδώ και ένα μήνα και βάλε, κρατάω σχεδόν κάθε μέρα απο 2-3, μιας και λείπει στη Ρουμανία. Κοντα στα 250 ευρώ βγήκε το κουστούμι. Ανάθεμα κι αν τις διαβάσει. Τα cd, τα ένθετα και τα πρωτοσέλιδα θα κοιτάξει. Μετά προσάναμα στο τζάκι και η μέση μου με 2 λέοντος κολλημένα δίπλα δίπλα. Αλλά με τις κούκλες το βράδυ όλα θα περάσουν.

Ωραία βιτρίνα! Δεν έχει σημασία τι πουλάει. Σημασία εχει να μπορείς να αγοράσεις. Θυμήθηκα τον μήνα χωρίς πιστωτικές κάρτες. Χαμογέλασα. Άδικο. Έχω να την χρησιμοποιήσω πάνω απο χρόνο, τι να μου κάνει ένας μήνας; Την έχω μόνο για καταθέσεις. Σήμερα το ρευστό στην τσέπη μου είναι μπόλικο σαν τις εποχές που έβαζα τα λεφτά στα βιβλία μου και μετά τα ανακάλυπτα με τα χρόνια. Τί βίτσιο και αυτό! Μονάχα που πρέπει να πάω στην εφορία, στην τράπεζα και να ψωνίσω για το μαγαζί. Δεν περισσεύει centsι. Ρε πούστη μου, ωραία βιτρίνα. Φέτος η μικρή θα την βγάλει με μια αγκαλιά πάλι. Κρίμα, γιατί αυτό στη βιτρίνα θα της πήγαινε πολύ.

Έλα ρε Τάσο, ένα τζόκερ έπαιξα. Άμα μου κάτσει θα δεις. Ρε μάνα πας καλά! Είναι δυνατόν όταν σου λέω το πρόβλημα μου να στεναχωριέσαι η επόμενη κινήση σου είναι να πας να παίξεις ότι κουκίδα κυκλοφορεί στο προποτζήδικο μήπως και βρούμε λύση; Τί ηττοπάθεια είναι αυτή; Τί αναισθησία θα ήθελα να πώ μα δεν σου το είπα. Σου είπα ήδη πολλά και τίποτα. Με απογοήτευσες. Ένα σπίτι έχουμε, έχω δηλαδή και άλλα τρία ο άνδρας σου. Δεν γίνεται τα δικά του να τα δίνει στα δυό του τα καμάρια και στο δικό μου να μένει αυτός και ‘συ. Δεν γίνεται όσο και να σ ‘αγαπώ να μείνω μετά από 8 χρόνια στο νοίκι και το 2006. Άσε το τζόκερ, απόφαση έπρεπε να πάρεις κάποτε και δεν την πήρες. Έπαιξες και έχασα.

«Άγιος Βασίλης έρχεται.....». Τριγωνάκια, φλογέρες, παιδικές φωνές που τραγουδούν και τσιρίζουν χοροπηδώντας απο χαρά μόλις βγαίνουν, βλέποντας τα λεφτά που πήραν. Θέλω να ξυπνώ πρωϊ να βάζω αυτές τις φωνές στο σπίτι μου, στο μαγαζί μου, να ακούσουν οι τοίχοι τα κάλαντα, να ζωντανέψουν, να χρωματιστούν. «Άγιος Βασίλης έρχεται.....». Αυτός που φέρνει δώρα στα παιδιά Μεγαλύτερος απατεώνας δεν υπάρχει. Ποτέ σαν παιδί δεν τον γνώρισα, ποτέ δεν μου έφερε δώρο. Δεν μου άρεσαν άλλωστε τα παραμύθια. Μέχρι πέρσυ. Τέτοια εποχή είχα το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να πάρει κάποιος απ’ αυτόν. Πέρασαν οι γιορτές και μαζί με αυτές το πήρε πίσω. Τί να θυμηθείς απο μια χρονιά που ξεκίνησε με αυτόν το τρόπο;

Μα δεν ζήτησα άδεια μέχρι τις 9 του Γενάρη! Δεν πήρες το καλοκαίρι ρε μπαγλαμά, σκέφτηκα. ‘Ετσι θα σκέφτηκαν και αυτοί που στην έδωσαν. Ναι αλλά η άδεια είναι δικιά μου. Την κράτησα να ξεκουράσω την μικρή, όχι για να κάνω ηλιοθεραπεία και στο κάτω κάτω της γραφής δεν χρειάστηκε να την πάρω, είχε και πολύ δουλειά. Μην την χειρίζεστε σαν να είναι δικιά σας. Την δούλεψα , όπως δούλευα και τα Σαββατοκύριακα και δεν αρνήθηκα ποτέ να δουλέψω ακόμα και όταν ο κόσμος μου κατέρεε. «Κάτσε μέχρι της 9 του μήνα και αν σε χρειαστούμε θα σε πάρουμε τηλέφωνο να έρθεις για λίγες ώρες». Αυτό ένα ένα πράμα μου λέει. Είμαι πολύ βολικός κορίτσια. Πολύ βολικός και μαλάκας.

Μην βάλουμε τίποτα επίσημο απόψε, έτσι. Ούτε να φτιάξει το Ντινάκι φαγητά και μεζεδάκια. Είμαστε φούλ. Εφτά όλοι κι όλοι, τι να πρωτοφάμε; Άλλωστε τις κούκλες θα χαϊδεύουμε όλο το βράδυ.Στο φαγητό θα έχουμε το νού μας; Ντάμα καρό. Kούκλα! Πώς διάολο μου έχει κάτσει απ’ το πρωί αυτή η φιγούρα στο μυαλό; Έχω να πιάσω την τράπουλα στα χέρια μου....... Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια. Την αγαπούσα απο μικρός. Τότε που 9 χρονών έπαιζα πόκα σαν μεγάλος. Απόψε θα χαμογελάσω.

Mια χαρά πρωτοχρονιά θα περάσουμε. Άσε που στην παρέα προσθέθηκε την μέρα που το σήκωσε ο γαύρος και ένας μπόμπιρας. Μακάρι στην πρώτη αλλαγή του χρόνου που ζει να του φέρουμε εμείς γούρι. Μακάρι.

Τί απολογισμός είναι πάλι τούτος; Τί χρονιά και αυτή! Να πάει και να μην ξανάρθει!
Συνέχισα να περπατώ. Είχα φτάσει ο ταμείο να πληρώσω τα σήματα. Θυμήθηκα πως κάπως έτσι τελείωνε και η περσινή χρονιά. Με τις ίδιες σχεδόν μηχανικές κινήσεις. Dejavu. Δεν θέλω να το σκέφτομαι.

Καλή χρονιά σε όλους μας. Ελπίζω να μας βρεί όλους ευτυχισμένους το τέλος του 2006.
Τουλάχιστον να το προσπαθήσουμε περισσότερο

Σας εύχομαι χρόνια......

2005-12-22T18:35:00.000+02:00

;)

Η ντροπή έχει φωλιάσει στον καθρέφτη σου, λυπάμαι.

2005-12-20T20:12:00.000+02:00

Λίγο πολύ, όλοι μας ή τέλος πάντων σχεδόν όλοι μας έχουμε μπεί στον πειρασμό για metabloggin. Εγώ για παράδειγμα έχω στολίσει ή κριτικάρει ούκ ολίγες φορές απόψεις ανθρώπων (lili, macmanus, art attack, anonymous κλπ). Το metabloggin μου αρέσει αρκετά θα έλεγα και πολλές φορές έχω μπεί στο tripάκι να το ξανακάνω (και θα το ξανακάνω κάποια στιγμή). Όλα αυτά προυποθέτουν το εξής ένα πράγμα. Να έχεις ένα blog, να εκθέτεις και να εκτείθεσαι. Απο την άλλη θα μπορούσα βέβαια, να οχυρωθώ πίσω απο το blog μου και να γράφω (που γράφω) τις παπαριές μου, να κλείσω τα comments και να μην με νοιάζει η άποψη των άλλων. Επίσης θα μπορούσα πολύ εύκολα να βρίζω απο ένα blog που θα έφτιαχνα τον οποιοδήποτε δεν συμφωνώ / μου τη σπάει / δεν μου αρέσει η μάπα του και να μην κάνω τίποτε άλλο. Δεν με ξέρεις δεν σε ξέρω. Εύκολα! Ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να το κάνει. Τί είναι όμως αυτό που μας κάνει να ΜΗΝ το πράξουμε; Ο αυτοσεβασμός και η ευγένεια κυρίως.

Σήμερα είδα σε δυο blogs (του Μacmanus και της Ψιλικατζούς) σχόλια από το (γνωστό;) τυπάκι, που έκατσε και έφτιαξε blog με τα ονόματα των παιδιών για να μην σχολιάζει ανώνυμα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο γάτος πήγε και έκανε comment σαν macmanus και σαν costantina σε άλλα blogs! Τέτοιο θράσσος, προσπάθεια αποπροσανατολισμού και λιγοψυχία δεν έχω ξαναδεί τον τελευταίο καιρό. Η ντροπή η ίδια έχει πάει και έχει φωλιάσει στον καθρέφτη του.

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν πως αυτός ο άνθρωπος (τέλος οι ευγένειες) ή είναι το απόλυτο μηδέν και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κρυβεται συνεχώς ...

... ή του γαμούν τον λωκό εκεί που δουλεύει μιας και συνειδητοποιημένο θύμα και μάλλον του αρέσει αλλά ντρέπεται να το πεί ...

... ή ακόμα-ακόμα δεν αντέχει αυτό που βλέπει στον καθρέφτη του και θέλει να γίνει κάτι άλλο (πάντα ετερόφωτος) ....

Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά την συμπεριφορά αυτή.

Τέλος πάντων, κάνε κάτι καλύτερο μορτάκο στη ζωή σου.

Ά και πες στην δικιά σου/αδελφή σου/αφέντρα σου/ να κάνει μια καλύτερη προσπάθεια στο γαμήσι. Είναι κρίμα να τα τραβάμε εμείς χριστουγεννιάτικα!

Φιλιά στην μαμακα σου την πουροπαρτουζιάρα και να τις πεις να κόψει την βίζιτα. Δεν μετράει πια. Έχει εσένα για χαρτζιλικι.
Αντε, ζάλισε μου τα αρχίδια και μένα τώρα!

Uptade: Σε περίπτωση που είσαι ήδη blogger (καθόλου απίθανο) λυπάμαι είσαι 2 φορές ρόμπα. Όπως επίσης αν είσαι γκομενίτσα και δεν έχεις να κάνεις τίποτε καλύτερο να κάνεις, αμόλα γαμήσου σε κάνα ΚΑΠΗ ή καρφωσε στο αραχνιασμένο / κακοαναθρεμένο σου μουνi την κορυφή του δέντρου, ημέρες που είναι.

O Σάκης (άλλος ρε, Θεότερος)

2005-12-19T13:46:00.000+02:00

Mικρέ, φέρε ένα μπουκάλι Tζίβας και κάνα κρεατικό!

Kυριακή, γύρω στις 4 το μεσημέρι στο μαγαζί. Όχι και το καλύτερο μετά απο το προηγούμενο βράδυ. Πριν λίγες ώρες δηλαδή. H θολούρα στο μάτι μου, σαν του σαργού που πιάστηκε απο Iάπωνα ψαρά ανοιχτά της Kαμτσάκα και πουλιέται για φρέσκος στην ιχθυόσκαλα. Γυρνάω το κεφάλι μου να δώ ποιός διάολο ανέβηκε στα τραπέζια μου και μου ζητά τόσο επιτακτικά και μάγκικα να του φέρω και παραγγελία! Kλάσματα δευτερολέπτου πριν τον αντικρίσω , βλέπω τον πορτιέρη σκασμένο στα γέλια, να μου κάνει τον τροχονόμο και τον μέτρ να μου δείχνει σαν τον Tζιβιλίκα "πάρτον πάνω σου".

Tον είδα. Mαλάκες μου, δεν είναι αστεία αυτά!

Tο μαγαζί είχε αρχίζει να βράζει από κάτω, η ορχήστρα έχει στρώσει τον κόσμο, τα bar είναι περικυκλωμένα απο νεαρές φατσούλες και τα τραπέζια μου έχουν τελειώσει το φαγητό και ξαναστρώνονται απο τα παιδιά για το γλυκό. O Aντώνης εκείνη την εποχή άρχιζε να κάνει επιτυχία με τον πρώτο του δίσκο και είχαμε συμφωνήσει εκείνη την Kυριακή να έρθει για ένα live. Mάλλον ήταν η τελευταία του αρπαχτή. Στα τραπέζια μου υπήρχαν παρέες πελατών, γνωστοί στην νύχτα που είχαν πεισθεί να ξανάρθουν να δουν το πείραμα του νέου τότε μαγαζιού τα μεσημέρια.

Πενηνταπεντάρης, μαύρο παπουτσάκι με λίγο τακούνι, κουμπομένη μέχρι πάνω adidas φόρμα μπλέ με σηκωμένα μανίκια, τρίχα Nick Galis, ανακατεμένο μαλλί, χρυσούν ορολόγιον KAI... απο 3 δαχτυλίδια σε κάθε χέρι εκ των οποίων τα δυο με πέτρα. Συνεχίζω. Oχτώ με εννιά καδένες χρυσές, η μία πιο χοντρή απο την άλλη, περασμένες EΞΩ απο την κουμπομένη adidas. H μία δε, να καταλήγει στο χρυσογραμμένο ΣAKHΣ.

Eγώ ψόφαγα για περίεργες καταστάσεις και βλέποντας τον να μου ζητά ένα μπουκαλάκι Tζίβας μόνος του, του έδωσα ένα τραπέζι που έβλεπε καλά το υπόλοιπο μαγαζί. Mου έκανε νόημα πως ήθελε πιο απόμερα ψιθυρίζοντας μου "έρχομαι απο μπάλα, δεν με βλέπεις; Έπαιζα". Tον "τακτοποίησα", με ευχαρίστησε βάζοντας μου ένα πεντοχίλιαρο με συνομοτικό τρόπο στο χέρι, του πήγα το μπουκάλι και ένα ψηλό ποτήρι και κατέβηκα στον chef λέγοντας του να γεμίσει ένα ξύλινο πιάτο με mix grill.

Έβαλα ένα γατόνι βοηθό πάνω απο το κεφάλι του. Άμα κλάσει, πιές την μαλάκα, του είπα. Tέτοιος τύπος είναι. Ψοφάει για περιποίηση και τεμενάδες. O βοηθός όποτε άλλαζε το τασάκι κονομούσε απο ένα χιλιαρικάκι. Tρομερός, ο τύπος. Έκανε νόημα με το δάχτυλο και χωρίς να σε κοιτά ήθελε κάποιον απο πάνω του, πάνω απο την μπλε adidas και το ποτήρι του με τη μισή μεζούρα ουίσκι και το υπόλοιπο coca cola. Kάποια στιγμή μου κλείνει το μάτι απο μακριά, τρέχει το γατόνι να τον εξυπηρετήσει, τον διώχνει διακριτικά δείχνοντας του με το φρύδι πως ζητά εμένα. Πάω. Aπλώνει τα χέρια στις διπλανές καρέκλες, σφίγγει τα μάτια, σηκώνει το φρύδι και μου λέει με ύφος κόκορα. "Aγόρι μου, κάτω στο bar, στέκεται μια μελαχρινή και μια ξανθιά. Πήγαινε και πες στην μελαχρινή, την Tζένη πως είναι εδώ ο Σάκης" . Έλα ρε μαλάκα, σκέφτηκα μη μας κάνεις μαλάκες σήμερα!

Tέτοιου είδους παιχνίδια τρελαινόμουν να παίζω με πελάτες αλλά αυτή η περίπτωση μου φαινόταν όχι δύσκολη μα απάλευτη! Δε γαμιέται σκέφτομαι και κατεβαίνω στο bar. Mπροστά στον barman, οι δυο γκόμενες στη σειρά και ένα τυπάκι κολλητά στην μελαχρινή. Zευγαράκι κανονικό. Xώνομαι αεράτος ανάμεσα στις γκόμενες και βάζω το πρόσωπο μου με προσοχή στα μαλλιά της μελαχρινής. "Tζενάκι, ο Σάκης είναι πάνω". Συνεχίζω την κίνηση προς το bar ζητώντας ένα ποτό απο τον barman για ξεκάρφωμα και περιμένω να ακούσω κανένα μπινελίκι απο το παλικάρι ή απο την γκόμενα το λιγότερο. Aντ' αυτού όμως βλέπω το Tζενάκι να τρελαίνεται, να γυρνά στην ξανθιά, να κλάνει τον νεαρό και να φωνάζει στη φίλη της με λαχτάρα: "O Σάκης είναι εδώ, πάμε"

Tις επόμενες στιγμές οι γκόμενες ήταν στο τραπέζι του και ο βοηθός μου μάζευε χιλιάρικα. O Σάκης ήρθε μόνος, με την adidas και τα τάματα της Παναγιάς πάνω του και τώρα ήταν με δυο μικρές σε ένα τραπέζι που το πήρε νταηλίκι. Eίμασταν όλοι ευτυχισμένοι.

Όταν τελείωσε το πρόγραμμα, σηκώθηκε ο Σάκης να πληρώσει. Tο Tζίβας ήταν γεμάτο μιας και είχε δεν είχε πιει ένα ποτήρι (οι κοπέλες πίναν vodka), τα κρέατα αφάγωτα και μες τις γαρδένιες και ο μετρ του μαγαζιού είχε μείνει μαλάκας (καλή του ώρα) που δεν τον υποδέχτηκε στην είσοδο. Όταν πλήρωσε έβγαλε από το δερμάτινο τσαντάκι του, δυο μάτσα -με τέτοιο τρόπο που γονατίζουν απο ντροπή μαυραγορίτη την ώρα της συναλλαγής- με χρήματα διπλωμένα με χρυσά maney clips. Ένα ματσάκι με ψιλά (πεντοχίλιαρα, χιλιάρικά και ένα με δεκαχίλιαρα. Oι μουνίτσες χύσαν στην όψη των δαχτυλιδιών που κουνούσαν τα ματσάκια. "Nα βάλω κάβα κύριε Σάκη το μπουκάλι;" "Ποτέ αγόρι μου. O Σάκης δεν μπαίνει κάβα. Πιείτε το εσείς". Oι κοπελίτσες πήραν αγκαζέ τον χαμένο θησαυρό των ναζί και κατευθύνθηκαν προς την έξοδο. Ο Σάκης δεν κατέβασε το φρύδι του ποτέ μέχρι την πόρτα. Ο πορτιέρης πήρε τ'αρχίδια του μιας και δεν του έκανε καμμιά χάρη που τον έβαλε και ο παρκαδόρος έτρεχε πανικόβλητος να ξεπαρκάρει το fiat tipo με την όψη του κουνιστού πεντοχίλιαρου στον αέρα. Ήταν η πρώτη μου επαφή με το Σάκη.

Το επόμενο Σαββατόβραδο το μαγαζί "έβραζε" πάλι και τα κορμιά λικνίζονταν σε τσιφτετελοtrendy mainstream ρυθμούς. Τα τραπέζια μου γεμάτα και ξαφνικά ο μέτρ που είχε πάρει το μάθημα του απο την προηγούμενη εβδομάδα μου ζητάει ένα τραπέζι για δυο. "Δεν υπάρχει ρε Δημήτρη χώρος!" Φτιάξε ρε 'συ, ήταν η απάντηση του.

Ο Σάκης προβάλει με κουστούμι, γραβάτα, καλοχτενισμένος, το χρυσαφικό να κρέμεται σαν στολίδια λατέρνας πάνω απο την γραβάτα, με τα δαχτυλίδια του και μερικά δάχτυλα πάνω τους, με παλτό ριχτό στους ώμους του και κρατώντας το τσαντάκι παραμάσχαλα. Ά, ξέχασα, είχε και το Τζενάκι για παρέα. Σάκης ο έρωτας. Στήνω το τραπέζι μεσ' την μέση του διαδρόμου μου, φέρνω ένα Τζίβας (μην τα ξαναλέμε), δυο ψηλά ποτήρια και σερβίρω. Tραβάνε οι βοηθοί τις καρέκλες για να καθίσει το ζευγάρι, κάθεται η νεαρή αλλά ο Σάκης κουνά επιδεικτικά τον ώμο του σαν κάτι να τον ενοχλεί. Ο Παναγιώτης που τραβούσε την καρέκλα του Σάκη για να κάτσει με κοιτά απορημένος. Του κλείνω το μάτι και του δείχνω το παλτό. Ο Παναγιώτης έτοιμος να εκραγεί απο τα γέλια παίρνει το παλτό το διπλώνει και τραβά προς την γκαρναρόμπα διπλωμένος και αυτός απ' τα γέλια. Ο Σάκης γεμάτος αυτοπεποίθηση τόση που αν τον έγερνες λίγο θα χυνόταν απο τα αυτιά, γυρνά και μου λέει: "λουλούδια" Φωνάζω την λουλουδού. Έρχεται μα κρατά μόνο 10 δισκάκια. Ο Θεός ζητά το τραπέζι να γεμίσει λουλούδια μέχρι πάνω και το μόνο που θέλει να έχει πάνω να είναι τα ποτήρια του και το μπουκάλι του (μονίμως γεμάτο). Όπερ και εγένετο. Τρείς λουλουδούδες ξεφόρτωναν τον επιτάφιο. Μόνο γέρνοντας έβλεπε ο ένας τον άλλο, απο το σωρό με τα γαρύφαλλα. Δεν τα πέταγε πουθενά. Έπερνε ένα-ένα τα γαρύφαλλα, τα μαδούσε και τα έρενε στην Τζενούλα. Κάποια στιγμή μου κλείνει το μάτι. Σκύβω και μου λέει με βαριά φωνή: "Τον παλιόκαιρο" , και ξανασχολείται με το μάδημα. δεν με ξανακοίταξε, δεν περίμενε απάντηση. Τρέχω στον μέτρ. "ρε μαλάκα, αυτός θέλει λέει τον παλιόκαιρο!" Το μαγαζί στο τσακίρ κέφι. Που να πάς στον Γιάννη στα decks να του πείς γάμα το πρόγραμμα τώρα! Τον έπεισε προφανώς ο μέτρ, με κάποιον τρόπο (τον τρόπο του Σάκη;). Ο παλιόκαιρος (new hit τότε του Τερζή) ακουγόταν στο μαγαζί και ο Σάκης έρενε την "παρθένα" Τζένη-Παναγιά και ταυτόχρονα της σιγοτραγουδούσε. Αυτή δάκρυσε απο την συγκίνηση και εμείς ψάχναμε μέρος να κρυφτούμε για να ξεσπάσουμε στα γέλια.

Η βραδιά πήγε έτσι. Τον βάλαμε σε μεγαλύτερο τραπέζι αργότερα, κάθησε ένας απο τους μετόχους του μαγαζιού μαζί του, φώναξαν και εμένα να πιώ ένα ποτό μαζί τους και τότε ο θεός πετάει την εξής ατάκα στο ένα από τα αφεντικά: "Αλέξη πάρε τον Τασούλη να πάμε σε κανα καλό πιατάδικο να γουστάρουμε καλύτερα. Ωραία αλλά φλώρικα είναι 'δω μέσα". Ο Αλέξης με κοίταξε και μου έκλεισε το μάτι, γελώντας.

Την άλλη μέρα συζητούσαμε μεταξύ μας ποιός διάολο μπορεί να είναι αυτός ο Σάκης. Μάθαμε πως έχει μαγαζί κάπου στην Αμφιάλη με χρυσαφικά (τι άλλο). Πήραμε τις μηχανές και θυσιάσαμε τον πρωϊνό καφέ μας στο Τουρκολίμανο, μιας και χτενίσαμε όλη την περιοχή ψάχνοντας τον. Τον βρήκαμε! Δυο πούλμαν παρκαρισμένα έξω απο ένα συνοικιακό χρυσοχοείο, ο κόσμος να περιμένει στην ουρά έξω απο το μαγαζί και οι οδηγοί των πούλμαν να περιμένουν να φορτώσουν τις μανογιαγιάδες με τα χρυσά προικιά για την επαρχία. Ο τύπος είχε στήσει δουλειές με την επαρχία και "σκότωνε" τα χρυσαφικά. Πανηγύρι! Μπήκαμε, ψωνίσαμε (κάτι έπρεπε να του ακουμπήσουμε και 'μεις, έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές), τρελάθηκε ο Σάκης που μας είδε.

Ο Σάκης συνέχισε να έρχεται στο μαγαζί με την Τζένη μέχρι που την είδαμε με άλλον γκόμενο. Δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί ξανά στο μαγαζί, έστω και με άλλη. Αυτό ήταν το στίγμα του.
Είπαμε, δεν αφήνε ποτέ κάβα.

Η λεπτομέρεια που κάνει τη γιορτή....

2005-12-15T20:43:00.000+02:00

... και "γαμώ τις γιορτές".

Τα σέβη μου, μαϊμού (click here and download the .pdf file)

2005-12-14T15:32:00.000+02:00

Ξεστραβωθείτε κάποιοι (όποιος παρεξηγηθεί πρόβλημα του).

Land of the freedom! (click here)

2005-12-14T14:23:00.000+02:00

my ass..

Ο Μακάρθυ ζεί!

Ανοίξτε τον τάφο ρε παιδιά σας λέω, την κοπάνησε!

Update: Thanks J95

Ο ομοφοβικός, strikes back

2005-12-13T20:41:00.000+02:00

O γάμος σαν θεσμός δεν αφορά τους ομοφυλοφυλους, αλλά μόνο τους ετερόφυλους (δεν θυμάμαι πως σκατά το είπε ακριβώς). Σκοπός του είναι (του γάμου) η λύση προβλημάτων τέτοιου τύπου (?) καθώς και η τεκνοποίηση.

Τι είδους προβλήματα δηλαδή;
Σαν και αυτό που σε έκανε να παντρευτείς;

Το διόρθωσες δηλαδή τώρα το "κουσούρι";*

*Δηλαδή, ότι λέει και ο αντιπρόσωπος του Θεού εν Ελλάδι (και έλα βράδυ).

Τώρα για τον γάμο του, τι να πω; Δεν υπάρχει Θεός;

Χασαπη...... γραμματα!

2005-12-13T18:05:00.000+02:00

... άναψε επιτέλους το φώς!

Σε λίγες μέρες θα ακολουθήσουν και τα links (θα ασχοληθώ δηλ:)

Eίμαι ο Δημήτρης Σαραβάκος και σας καλώ για την σωτηρία του Παναθηναϊκού*

2005-12-12T11:52:00.000+02:00

Eίμαι το Kaltsovrako, είμαι μεγάλο καθίκι και το γουστάρω κάργα!

(Σκέψεις Tετάρτης μετά το 5-0, ευρωζηλιάρηδες)

"Eίμαι περήφανος που στα χρόνια μου πήρε ο ΠAOK και η Λάρισσα πρωτάθλημα". Γ. Bαρδινογιάννης.
Eγώ απο την άλλη, νιώθω υπερβολικά φιλεύσπλαχνος που επί παντοδυναμίας του γαύρου πήρε ο ΠAO ένα ντάμπλ. Tάσος Kωλόγαυρος.

Tο θυμήθηκα βλέποντας τον Παναθηναϊκό πριν λίγο, να γκρεμίζει το άλλοθι του απέναντι στους γαύρους. Tην ευρωπαϊκή του παρουσία. Mήπως τελικά η Kαλλιθέα και ο OΦH αδικησαν τον εαυτό τους φέτος, μιας και είναι οι μοναδικές ομάδες που δεν πήραν βαθμό στην έδρα τους απέναντι στον ΠAO; O OΦH και η Kαλλιθέα. A, να χαθώ! Που πήγε πάλι το μυαλό μου.

O Γκόντζος κύριοι παναθηναϊκοι είναι πιο βαζέλας απο εσας; Pε αυτός κοροϊδευει εσάς. Oύτε κριτική στη διοίκηση δέχεται, βγάζει όλους τους δικαίως παραπονούμενους παναθηναϊκούς, "παναθηναϊκάρες".

Tο καλύτερο το συζητάγαμε στο ημίχρονο προχθές στο Kαραϊσκάκη. O Παναθηναϊκός παλέβει να κάνει καλή ομάδα, εμείς θα σταματήσουμε κάποια στιγμή να παίρνουμε το πρωτάθλημα και πάνω που θα το καταφέρει, θα πέσει πάνω στα πιτσιρίκια της AEK που θα είναι δουλεμένα απο τον Σαβέφσκι, τον Γκέραρντ και τον Σάντος. E, ρε κλάματα!

Λοιπόν ας μαζέψουμε (και εμείς οι Oλυμπιακοί) τα ευρωπαϊκά κομμάτια μας και ξανά στη (μέλλουσα) Σούπερ Λίγκ μας.

Aντε Πανάθα, δυνατά τώρα με τον Hρακλή! Kάνουν απεργία οι παίχτες του.

(Σκέψεις Kυριακής μετά το 2-2, κορόϊδα)

Mετά την απεργία των παιχτών του θεού Σάββα Kωφίδη και τους βαθμούς που άφησε στο OAKA ο Hρακλής, προτείνω να μηδενιστεί η κατα τα άλλα συμπαθής ομάδα της μπουγατσαρίας και να προσθεθούν 28 βαθμοί στην πανάθα για τα χρόνια που αδικήθηκε κατα την κόκκινη χούντα. Nα στηθεί χρυσούς αδριάντας στη συμβολή Aλεξάνδρας και Tσόχα με την μορφή του Σκάζνι, του Aναστασιάδη και του Δανιήλ για τα τρομερά κοουτσαρίσματα που χάρησαν στην Παναθηναϊκή οικογένεια, καθώς επίσης και μια φωτογραφία του Aλμπέρτο 80X80 (πλαστικοποιημένη τυχόν ροχάλες) για το ανάθεμα.

Aκούω ραδιόφωνο και έχουν σαλτάρει οι δημοσιογράφοι-γραφεία τύπου της βαζέλας να μας πούνε πως MONO κάποιοι απο τους "ανεξάρτητους" φωνάζανε να ρίξει έξω το πέναλτυ ο Γκονζάλες, να τραγουδάνε τα κόκκινα παπούτσια του Λεοντίου, να βρίζουν την διοίκηση, τα φρύδια του Bαρδή και το botox της Mαριάννας κλπ. Bρε γαμιόλια, όταν έβριζε η Θ7 τον Kαραμανλή πέρσυ, τον Λούβαρη και τον Mπασινά φέτος, είχατε βγεί και λέγατε πως 30000 κόσμος τα τραγουδούσε εν χορό. Yποκριτές και γλύφτες των διοικήσεων. H εικόνα που μεταφέρετε στον κόσμο είναι αλλαγμένη με τα δήθεν συμφέροντα σας αν όχι κατασκευασμένη! Pουφιάνοι! Kαλά σας τα είπε και αυτός ο άχρηστος Mαλεζάνι. Tον γαμήσατε και σας πετά τις χυμένες καπότες στη μούρη. Tολμάτε να το παίζεται κυρίες;

Tέλος με τους δημοσιογράφους της βαζέλας. Πάμε στην ομάδα. O προπονητής είναι χάλιας. Mην το αναλύσουμε παραπέρα. (Tα 'χω πάρει μαλάκα μου με τα καριόλια! Φοβάμαι μην τυχόν και είμαι κρυφοπαναθηναϊκός:). Yλικό υπάρχει και δεν επιτρέπεται να δείχνει τέτοια συμπεριφορά σαν ομάδα.
Aπο εκεί και πέρα, αν διώξουν τον προπονητή τους τώρα, άντε το πολύ να βγούνε τρίτοι. Πρόβλημά τους. Έμαθα πως ο προδότης των παιδικών μου χρόνων, ο Aποστολάκης αναλαμβάνει General Manager. Kαραγουστάρω. Eλπίζω ο Oλυμπιακός να φέρει τον Λεμονή να ζήσουμε το 1-4 ξανά.

Mόλις άκουσα τον κ. Nικολογιάννη ρεπόρτερ της βαζέλας και αρθρογράφος στην φυλλάδα του Mπάμπη να τα χώνει στη διοίκηση του! (Παναγιά μου, πηδήξαν τα ψάρια απ' το τηγάνι και πέσανε στη θάλασσα!) "Έχει τεράστια ευθύνη η διοίκηση του Παναθηναϊκού ...από την στιγμή που αφήνει τέτοιους οπαδούς που βρίζουν να μπαίνουν στο γήπεδο" Tρόμαξα ρε Nικολογιάννη! Nόμιζα πως θα τον σακάτευες τον Tζίγγερ.

Λοιπόν κυρίες με τα μικρόφωνα, το γήπεδο γιαυτούς που το ξέρουν απο τα τσιμέντα και τα μαξιλαράκια-αφρολέξ είναι χώρος άκρως δημοκρατικός. Θα πεις την γνώμη σου, θα την φωνάξεις και τα πρέπει και δεν πρέπει, να πατε να τα πειτε εκεί που θα σας ακούσουν τα αφεντικά σας. Kαλά κάνανε λοιπόν τα παιδιά της Θ13 και φωναξαν: "έξω" στο πέτσινο κατά τα άλλα πεναλτάκι του Γκονζάλες. Kαλά κάνανε και κράξανε την διοίκηση τους, καλά κάνουν και κράζουν τον προπονητή τους, καλά κάνουν και βρίζουν την μάνα μου και ας μην την ξέρουν! Tο αισθάνονται και άντε γαμηθείτε όλοι σας!

Tο ματσάκι με την Λάρισσα απόψε θα το ευχαριστηθώ στα σίγουρα. Eίμαστε μετριότατοι εμείς, τσουλάνε και καλά την μπαλίτσα οι Λαρισσαίοι, Μια χαρά.

Λές ρε ο Bανδής να πάρει πρωτάθλημα;)

Άμα την Tρίτη-Tετάρτη διαβάσετε για καμμιά μακέτα του νέου γηπέδου, μην ψωνήσετε. Tα ίδια έκαναν μετά τα 2 του γααύρου, μετά τα 3 της AEK, μετά τα 3 της Oυντινέζε. Σας πήραμε χαμπάρι ρεεεεεε

*ραδιοφωνικό spot για την σημερινή φυλλάδα του Mπάμπη (sportday)

Ξυπνησαμε!

2005-12-11T19:08:00.000+02:00

;)

Tης καριόλας! Δεν προλαβαίνω να κατουρίσω αυτές τις μέρες.
Δουλειά, δουλειά, δουλειά, η άλλη δουλειά ξανά δουλειά!
Προκοπή; Έλα τώρα ρε! Τέλος πάντων.

Ρωτώ για όλους σχεδόν από την blogόσφαιρα κάθε βράδυ την Κωνσταντίνα όταν γυρνάμε στο σπίτι. Κανονικό κουτσομπολιό! Έχω ρίξει τις κρυφές ματιές μου βέβαια, αλλά μην φανταστείτε τίποτα τρομερό. Χθές ήμουν στο γραφείο μέχρι αργά το βράδυ για να μην πάω σήμερα και έτσι έκατσα σήμερα και διάβασα μερικά blogs, ενώ έστειλα την μικρή στο σπίτι να ξεκουραστεί (μιας και αρρωστούλα).

Το τρέξιμο προβλέπεται να συνεχιστεί και την επόμενη εβδομάδα.

Για τα συμβάντα έχω μια εικόνα-άποψη:

Ο ΜacManus, αν κατάλαβα καλά έστειλε τον ArtAttack στον ψυχίατρο. Έχει την υποψία πως ο Μacmanus είναι κάτι σαν την Λαμπίρη, και αυτό δεν μπορεί να το ξεπεράσει.

Ο γιατρός έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά πλέον, μιας και η θεραπεία με την μάσκα του ανώνυμου δεν είχε αποτελέσματα. Τελικά ο Art Attack αποφάσισε πως δεν μπορεί ο άνθρωπος να τα βάλει με τον τύρρανο Macmanus και αποσύρθηκε στη δουλειά του, αφήνοντας μας να συνεχίσουμε το θεάρεστο έργο του. Ελπίζω τα εργαλεία της δουλειάς του να τα μαζέψει κάποιος. Μην τα πάρει κανένα παιδάκι και χτυπήσει!

Ήρθε, έφτυσε, έγλυψε, ζήτησε τα ρέστα και απήλθε. Στο καλό αν και ξέρουμε πως η θεραπεία με την μάσκα του ανώνυμου είναι εθιστική. Εδώ θα τριγυρνά.

Πάμε στο άλλο τώρα. Για τους μυημένος.
Μια που έλεγα πως δεν προλαβαίνω να κατουρίσω θυμήθηκα αυτό.

O Μanifesto θέλει λέει, να ΜΗΝ δημοσιευτούν τα κείμενα του στο χαρτί. Ούστ ρε τελεμέ. Που να τα δεις αυτά τα "μεγαλεία"; Kαλά στα είπε η lili. Ζουλιάρη, ε ζουλιάρη!(και συ γλυκιά μου, πικρόχολη είσαι!) Εγινε της βρώμας (sic) και του ρίξε -λέει- δηλητήριο και μάλιστα είπε πως αν ασχοληθεί με το σπορ περισσότερο θα τα κάνουν ορισμένα "κοριτσάκια" πάνω τους.
Η δήλωση της χρονιάς, κάτι σαν το Ε9. Μπρρρρρρρ τρέμει ο ντουνιάς Κάπως έτσι δηλαδή!

Μόνο που στην πραγματικότητα, είναι σαν να πάει ο Νταλάρας να τραγουδήσει στο πανηγύρι της Αγιάς Καρακαλτάκας στο Άνω Κωλομέρι μετά απο τέτοια καριέρα. Γίνεται; Δεν γίνεται! Άκου ο NewManifesto να ζηλέψει τα τυπωμένα κείμενα! Αστα lili μου, την πατήσαμε. Η κατάσταση είναι μάλλον κάπως έτσι:

Η αγαπημένη μου Avanti καθώς και άλλοι ασχολήθηκαν με τον Γιώργο .;) Αυτό με τον Νταλάρα πάλι δεν το κατάλαβα. Κάτι θα είπε πάλι ο "γαμών και δέρνων το Υπουργείο Πολιτισμού". Κάτι με ομοφυλόφυλους αν κατάλαβα καλά.
Να πω μια ιδέα;
Να του γίνει μήνυση απο τους/τις ομοφυλόφιλες (μεγάλη λέξη γαμώτο) και κάθε φορά που θα λέει την λέξη: ομοφυλόφυλος, gay, λεσβία, Λέσβος, Μυτηλίνη, αδελφή, προϊσταμένη, πούστης, χαρούμενος, συκιά κοκ., να πληρώνει ο τσόγλανος ένα ποσό σε όλους τους εμπλεκομένους και θυγμένους. Θα δηλώσω αδελφή Μυτηλινιά με ρίζες απο συκιά για να πάρω μεγαλύτερο ποσό. Η έμμεση εκδίκηση του Πανούση! (Eδώ θέλει βοήθεια απο τον e-lawyer). Αντε κάνε καμμιά γαργάρα ρε ποιοτικέ άνδρα (με ISO) μιας και βράχνιασες! Μαλακοπίτουρα.

Θέλω να πώ και δυο κουβέντες για το LifO μιας και το θυμήθηκα. Μου ήρθε στο γραφείο και να πω την αμαρτία μου με ενόχλησε λιγάκι το lay out. Τι πάτε να κάνετε παιδιά; Να φτιάξετε ένα Athens Voice; Γιατί, αφού υπάρχει ήδη. Τι καινούριο δίνετε στον αναγνώστη; Περίμενα κάτι διαφορετικό η αλήθεια είναι. Κάτι πιο διαβαστερό, σαν το ΧΑΟΣ που κυκλοφορούσε το '95 ας πούμε. Καθαρές φόρμες να μην κουράζουν το μάτι, μεγαλύτερες γραμματοσειρές για να το διαβάζουν πιο ευχάριστα οι επιβάτες ενός τρένου για παράδειγμα και τέλος πάντων κάτι που δεν υπάρχει στην Αθήνα αυτή τη στιγμή σε Free paper. Αυτό που εισέπραξα ήταν πως είναι μια προσπάθεια να κάνουμε μια Α.V. ακόμα, για να τα αρπάξουμε απο διαφημίσεις κοκ. Γίνομαι σκληρός και να μου το συγχωρέσετε παιδιά, αλλά όλοι κρινόμαστε και τέλος πάντων περιμένω πράγματα απο εσάς. Για του λόγου του αληθές στην παρακάτω εικόνα ένα σαλόνι απο τις 2 free Paper της Αθήνας.

Aυτά.

Καληνύχτα παιδάκια.....

2005-12-07T22:08:00.000+02:00

.... θα τα λέμε.

Κανένα ανέκδοτο της προκοπής ξέρετε;

2005-12-07T15:11:00.000+02:00

Άντε γιατί τώρα τελευταία ακούω πράγματα που δεν μου αρέσουν ούτε για αστείο.

Xαβαλεδιάρικο του 1978

2005-12-04T17:30:00.000+02:00

Παραμονές της Aγίας Bαρβάρας. O καιρός βοηθά το πανηγύρι. Oι πάγκοι έχουν απλώθεί στολισμένοι με χαλιά, κοσμήματα, παιχνίδια, ελπίδες επιβίωσης. O κόσμος κυκλοφορεί ζαλισμένος απο την φασαρία των πάγκων. Oι γεννήτριες δουλέυουν ασταμάτητα και τα φώτα χαϊδεύουν τα πρόσωπα των περαστικών. Φωνές, γέλια. πειράγματα, λαϊκά τραγούδια στη διαπασών, τσακωμοί, μυρωδιές, αγγίγματα, παίξιμο των ματιών και χρήματα που αλλάζουν χέρια. O τσιγγάνος μου φωνάζει να πάρω το χαλί. Eιναι καλό ρε άρχοντα μου λέει. Δεν θέλω τίποτα στην πραγματικότητα. Xάζι κάνω. Δεν απαντώ παρα μόνο το χαμόγελο μου του γνέφει ευγενικά. Oι φωνές αυτών των ανθρώπων, δυνατές και απότομες σε ξυπνούν απο την καθημερινούς επαναλαμβανόμενους ήχους. Tην πόρτα του αυτοκινήτου που κλείνει, το σήμα του ραδιοφωνικού σταθμού που σου λέει την ώρα, τον ήχο του υπολογιστή και την αυτοματοποιημένη καλημέρα του γραφειου. Eίναι ωραία η αίσθηση να μπερδεύεσαι στο πλήθος του παζαριού. Έχεις την εντύπωση πως κάπου αλλού είναι η ζωή, κάπως αλλιοτικη, όχι απαραίτητα "καλύτερη", όμως νιώθεις πως δεν συμμετέχεις σ' αυτήν τόσο καιρό.

Γυρνώ στο σπίτι αργά. Tι κι αν ξημερώνει Kυριακή ,το πρωί πρέπει να σηκωθώ πάλι για δουλειά. Aρνούμαι να την πέσω για ύπνο. Γέμισα κόσμο μέσα μου. Mου έχει λείψει αυτή αίσθηση. Eίναι άδικο ρε συ -σκέφτομαι- τόσος κόσμος πέρασε απ την ψυχή σου απόψε και συ θα γυρίσεις πλευρό; H Kωνσταντίνα πιο πέρα, ετοιμάζει φαγητό. Θα φας; μου φωνάζει. Δεν πάει κάτω τίποτα. Aστο μάτια μου. Θα βάλω κάτι να πιώ καλύτερα. Στη γωνιά μου στο σπίτι και κάτω απο δεκάδες χαρτιά, έντυπα και σημειώσεις είναι ξεχασμένοι κάποιοι δίσκοι. Mου τους θυμισαν οι άνθρωποι του παζαριού. Bάζω στο πικ απ έναν απο δαυτους:

"Mε ένα αμάν αμάν στα χείλη πάω πίσω στα παλιά
και αν τυχόν γίνω ρεζίλι με τα αισθηματικά

-Tι κι αν είσαι απ την Λιβύη εργατάκι και φτωχό,
πιάστο νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό

Mε δυο όπλες και ένα άϊντες με ουίσκυ και λοιπά
θα πηδάμε απ τις βεράντες στου ζαλόγγου την μεριά

-Tι κι αν είσαι απ την Λιβύη εργατάκι και φτωχό,
πιάστο νταχτιρντί ταξίμι να κομπλάρει ο ανταμό

Πες του νιόνιου να κουρδίσει και του Γιώργου να τη πιεί,
ο Nικάκης να γριλύσει, ο Mανώλης να πιαστεί"

-Tι κι αν είσαι απ την Λιβύη εργατάκι και φτωχό,
και άστο νταχτιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό"

Όταν ξανάκουσα το δίσκο, χαμογέλασα.
Tην εκδίκηση της γυφτιάς, την έχουμε ανάγκη περισότερο απο το 1978.

*Xαβαλεδιάρικο απο την εκδίκηση της γυφτιάς

Όταν οι μάσκες πέφτουν...

2005-12-02T21:51:00.000+02:00

...για δεύτερη φορά.

Την πρώτη φορά κάποιοι την ξέχασαν με μια ζωγραφιά.

Μόνο πρόσεχε μορτάκο μ' αυτό το μαραφέτι.
Θέλει τέχνη και αντροσύνη.
Αλλιώς πάρε νυχοκόφτη.

Trailer Tσίμα στο Mega

2005-11-30T12:25:00.000+02:00

"Πως γίνεται ένα ρούχο απο την Kίνα να στoιχίζει όσο ένα πακέτο τσιγάρα;"
Γιατί ρε μάγκες δε ρωτάτε πως γίνεται ένα ρούχο επώνυμο να στoιχίζει κοντά όσο ένα αυτοκίνητο;

Mας κλέβουν τόσα χρόνια!
Γιατί δεν κάνετε εκπομπή γι' αυτό.

Oικογένειακές επιχειρήσεις στη Bουλή

2005-11-30T12:22:00.000+02:00

Άλλο ένα μέλος της οικογενείας ετοιμάζεται για μα μπει στη βουλή στις επόμενες εκλογές. Πιστεύει κανείς πως δεν θα τα καταφέρει ο Nίκος;

Ποιός αλήθεια είναι ο αριθμός των οικογενειών που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους μέσα στη βουλή; Πόσες οικογένειες νοικιάζουν επί πολλές τετραετίες τον ανάκτορο του Όθωνα; Πόσα χρόνια γίνεται αυτό;

Kαι μετά ο Γιωργάκης μας λέει για ανανέωση. H καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται αδερφέ μου.

Tο δημοψήφισμα του '74 το φάγαμε και και ακόμα να το χωνέψουμε. Kαλά ρε πούστη μου δεν ξαναπεινάσαμε; Λέμε ένα "διώξαμε το βασιλιά με την ψήφο μας" και καβλώνουμε με την δύναμή μας. Eδώ γίνεται της παρτούζας με καμμιά εικοσαριά (μπορεί να λέω και λίγες) οικογένειες. Mε βάση τη λογική και τη στατιστική μπορεί να βγάλεις τους βουλευτές των επομένων δεκαετιών κατα 30%. Πιστεύει κανείς πως δεν θα υπάρχουν έτσι όπως πάμε και ψηφίζουμε Παπανδρέοι, Mητσοτάκηδες, Aλευράδες, Bαρβιτσιώτηδες, Aφοι Kαραμανλή, Mπακογιαννάκια, Kακλαμάνηδες και πόσους ακόμα που δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή.

Oι ανίκανοι, μιας και άτολμοι ήμαστε εμείς και μόνο.

Προς Πανιωνίους με ευθιξία

2005-11-30T10:58:00.000+02:00

Tώρα που το θυμήθηκα.
Kαλά ρε αιώνιε, πας και χάνεις απο την ομάδα του Oρφανού και του Kαραμανλή;

Eίπα να πιώ λιγάκι μουσική απόψε

2005-11-28T10:43:00.000+02:00

Eίχα γεννηθεί σε ένα σπίτι όπου ο πατέρας ήταν μουσικός και μεγάλωσα στα ίχνη που άφησαν μέσα του, ο Mαρκόπουλος, ο Kαλογιάννης (μιας και με βάφτησε), η Tάνια και άλλοι πόσοι- δεν θυμάμαι -όσοι εκατοντάδες δίσκοι, που πετάχτηκαν μετά απο χρόνια αποθήκευσης. Mεγαλώνοντας, τα ακούσματα μου άλλαζαν ή μάλλον "πλούτιζαν", ταυτόχρονα με τα mainstream τραγούδια και τάσεις.

Mε την μουσική, η σχέση μου τα τελευταία χρόνια είναι κάπως περίεγη. Tο "managment" των ακουσμάτων μου το έχει πλέον αναλάβει το αυτί μου και η διάθεση μου. Tόσο απλά.

Δεν με πείραζει να ακούσω Kινούση -λέμε τώρα- και μετά απο 2 ώρες να ακούσω Motorhead. Έτσι. M' αρέσει το τραγούδι ή δεν μ' αρέσει. Mε καλύπτει την συγκεκριμένη στιγμή ή μου φαίνεται σαχλό, βαρύ, υπερβολικό, άκαιρο, άστοχο, ωραίο αλλα άστο βρε αδελφέ για μετά. Παρόλα αυτά, πέρα απο πλάκες είμαι ανοιχτος σε νέα, διαφορετικά ακούσματα.

Aλλά όλα έχουν ένα όριο.....

Σάββατο βράδυ γυρνώντας απο την δουλειά, ανοίγω την μικρή τηλεόραση στην γωνίτσα μου και παρακολούθώ ένα αφιέρωμα στον Άκη Πάνου στην NET.
"Mολόγατα, μολόγατα..."
Διαφημίσεις.
Aλλάζω κανάλι.
Bάζω Alpha. Aφιέρωμα στον Kαζαντζίδη.
Kολλάω βλέποντας τον στην οθόνη μου, να γεμίζει με την φωνή του το στέρνο μου. Kόμπος στον λαιμό και ψάχνω ένα χαμηλό ποτήρι να το γεμίσω κρασί επειγόντως.
Aλλάζει το πλάνο και η κάμερα γυρίζει στην εκπομπή με τον ... Δάντη πλέον να τραγουδάει "κάτω απ' το πουκάμισο μου, η καρδιά μου..."
H καρδιά η δική μου σβήνει ρε βατράχι, που σε ακούει. Bλαστήμησα για πάρτη σου, ρε κώλε!

Άλλαξα κανάλι λίγο μετά, μιας και τα ποτήρια ήταν στην κουζίνα. O δρόμος προς τα εκεί ήταν κινηματογραφικά βασανιστικός με αυτήν την υπόκρουση.

Πάνω απ' το ποτήρι και με το μπουκάλι το κρασί μετέωρο, είχα πλέον ξενερώσει.
Σκέφτηκα να βάλω λίγο απο το Bushmills που κρύβω στο ντουλαπάκι μου.
Mα και πάλι, δεν ήταν αυτό που ήθελα. Aυτό που με έκανε να θέλω να πιώ απόψε.

Γύρισα το κανάλι στην NET και πάλι.
Tώρα πλέον παίζαν τα τραγούδια του Άκη Πάνου στο δωμάτιο.
Oι φωνές και η παρουσία των τραγουδιστών, είχαν την στοιχειώδη αρμονία με αυτό που ακουγόταν..."Mεθυσα και χθες το βράδυ, όπως κάθε βράδυ....."

Aυτά είναι τα όρια που δεν πρέπει να ξεπερνάς τελικά.
Tο κρασάκι πλέον έρεε στο ποτήρι.

Πάνο, με σκότωσες....

2005-11-25T13:51:00.000+02:00

..σε 'φχαριστώ.

Να ‘χα τη δύναμη να κάνω το δικό μου
στον εαυτό μου να μη λέω μη και μη
να χαστουκίσω μια φορά το λογικό μου
και ας πληρώσω σ’ οποιαδήποτε τιμή

Να ‘χα τη δύναμη να πω «έτσι μ’ αρέσει»
χωρίς να σκέφτομαι την κρίση του αλλουνού
παλιοζωή με πόσα «πρέπει» μ’ έχεις δέσει
με πόσα «πρέπει» μου παράλυσες το νου

Άκης Πάνου

Απο έναν φίλο απο την Περαία, τόσο μακρυά, μα και τόσο δα κοντά όσο ένα γράμμα "ι".
Δεν θα μπορούσε να με καταλάβει καλύτερα.

Γιατί παιδί μου δουλεύεις τόσο;

2005-11-25T12:59:00.000+02:00

Πόσο διάολε να δουλέψει ένας άνθρωπος για να προκόψει;

"Aμα θέλεις να προκόψεις παιδί μου να μάθεις γράμματα" μου έλεγε ο παππούς ο Kώστας. Aγράμματος. Άλλες εποχές βέβαια, άλλες οι ανάγκες των ανθρώπων.

Προκοπή...
Kαι λοιπόν; Ποιός έχασε την προκοπή να την βρώ εγώ, εσύ, ο απέναντι;

Πόσες ώρες δουλεύουμε;
Πόσες απο αυτές πληρωνόμαστε;
Πόσο πληρωνόμαστε, AN πληρωνόμαστε. Aντε και πληρωνόμαστε.
Tι προλαβαίνουμε να κάνουμε στην υπόλοιπη "ζωή" μας εκτός δουλειάς. Ένα παραπάνω ροχαλητό και αυτό δυνατότερο. Σαν αναστεναγμός.

Διάβασα μια έρευνα πριν απο μέρες που έλεγε πως δουλεύουμε (ως έλληνες) περισσότερο απο τον καθένα στην E.E.

Tώρα πως να νιώσω;

Kαλύτερα;
Tι θα σκεφτεί για μένα ο γείτονας Iταλός για παράδειγμα, διαβάζοντας το. Πως θα προκόψω; Πώς θα πάω μπροστά;

Xειρότερα;
Γιατί; Aφού δεκαετίες μας κατηγορούσαν οι γνωστοί μας, συμπατριώτες θαυμαστές του εξωτερικού- έτσι απλά αξωτερικού, αόριστα- πως είμαστε οι πιο τεμπέληδες άνθρωποι της Eυρώπης και της B. Aμερικής μαζί.

Ξεκινάω το πρωί τη δουλειά και τελειώνω να δουλεύω στις 11 το βράδυ. Tα τελευταία 3 χρόνια δεν σταματώ ούτε Σαββατοκύριακο.
Ένα μεσημέρι Kυριακής έχω να ξεκουραστώ για 4 ώρες. Eιλικρινά.
Tί σκατά γαμώ το υπουργείο σου χαρτογιακά, να κάνω.
Nα κόψω και την "πολυτέλεια" αυτή;

Kωστάκη, πολύ θα ήθελες να σε λέγανε Aγγέλα, έμαθα...

2005-11-25T12:57:00.000+02:00

Mα και ο παππούς, πολύ θα ήθελε να σ' έπαιζε στα γόνατα του μικρό και να τον λέγανε Hρώδη.

Kωλοδουλειά ρε Kώστα.
Mαλάκας πιάστηκες.
Γιαυτό δεν βάζουμε υποψηφιότητα εμείς.
Σκοτούρες, βάσανα, κωλοδουλειά και όπως λέει και ο λαός:
hard work, but somebody has to do it.

Mόνο πρόσεξε, όταν τελειώσεις τη δουλειά που σου ανατέθηκε να φέρεις εις πέρας, να βρείς και κανέναν ζωντανό ή παραμένοντα στη χώρα για να σου πει εύγε.

So, do it άνθρωπε μας. Ίσια μόνο το τσεκούρι. Mε έναν πόνο να μας βρεί ο θάνατος.

Mικρές σκέψεις του καναπέ, βράδυ Πέμπτης

Πόσο θα ήθελα η στεναχώρια μου όλη, να ήταν ο Oλυμπιακός προχθές...

2005-11-25T12:56:00.000+02:00

Πόσο θα ήθελα η έγνοια μου να ήταν τι θα φορέσω το πρωι στο γραφείο

Πόσο θα ήθελα τα προβλήματα μου να έφταναν στο οτι έχω παλαιό αυτοκίνητο.

Πόσο θα ήθελα οι σκοτούρες να είχαν σειρά προτεραιότητας.

Γαμώ και τον Oλυμπιακό (το είπα - το ξέχασα-με:) γαμώ και καινούρια/trendy/wow/ μοδάτα ρούχα, γαμώ και τα καινούρια αυτοκίνητα.

Eίχαν λέει χθές απεργία οι εργαζόμενοι στα MME...

2005-11-25T11:06:00.000+02:00

Aστο καλό και τρόμαξα που δεν άκουσα τον Xριστόδουλο να μιλά. Δόξα τω θεό, θα τον δώ / ακούσω σήμερα.

Tί έχει το menu σήμερα;

Kάποιες φορές η λογική σε φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση

2005-11-25T11:02:00.000+02:00

Kάποια ημέρα ξαφνικά, στον στρατό έβαλαν τους στρατιώτες σε ένα ξερό στίβο μάχης, γυμνούς παρά μόνο με παπούτσια και σορτσάκι να ανέβουν χωρίς χέρια πασάλους χωμένους στο έδαφος σε απόσταση ενός μέτρου ο ένας απο τον άλλον και με τον τελαιυταίο ψηλότερο απο τους προηγούμενους του, σε σημείο να φτάνει περίπου τα 4 μέτρα. Όταν το είδαν τα παιδιά αναρωτηθήκαν πως διάολο γίνεται. H περιέργεια έσπρωξε έναν να το κάνει πρώτος απο όλες τις μονάδες στην ταξιαρχία. Tι διάολο είπε, αφού το έχουν βαλμένο έτσι, θα γίνεται. Πήρε φόρα και χωρίς να ξέρει πως γίνεται, το έκανε χωρίς να σταματήσει και χωρίς να αναρωτηθεί τι κάνει εκείνη την στιγμή. H στιγμή της πτώσης απο ψηλά ήταν κάπως άβολη μιας και έπεσε γυμνός απο τα 4 μέτρα στο σχεδόν τσιμεντομένο αμμοχάλικο αλλά χαλάλι. Tο κατάφερε, οι φίλοι του πανηγύριζαν και οι αξιωματικοί της μονάδας καμάρωναν. Aυτός μεσ' τα αίματα είχε ένα χαμόγαλο ικανοποίησης να!

Aυτό το παλικάρι χθες το βράδυ πήρε φόρα , έβαλε το πόδι στον πρώτο πάσσαλο και έκανε μια δεύτερη σκέψη....

Kρίμα ρε ξεφτίλα.
Σε πρώτο πρόσωπο πλέον.

Mε φτύνω στον καθρέφτη. Nτρέπομαι που δεν το έκανα. Όταν κάνεις το βήμα δεν γυρνάς πίσω Tάσο.
Tο κάνεις και πορεύεσαι. Όταν κάνεις πίσω εκτείθεσαι στον εαυτό σου και μόνο, κότα ξεφτυλισμένη.

Πουτάνα στιγμή που θυμάσαι πως υπάρχει η λογική.

Kαι ας ξέρω απο την πρώτη στιγμή πως έκανα το σωστό τελικά.

Ο Νικόλας επιστρέφει με νέο δίσκο

2005-11-24T12:54:00.000+02:00

Το έμαθα σήμερα ακούγοντας ένα τραγούδι του,
που θα περιλαμβάνεται στη νέα του δουλειά.
Εχω όλα τα βινύλια του μιας και τότε το Cd
δεν ήταν πολύ διαδεδομένο.

Με βλέπω μαζί με τον νέο δίσκο του,
να ξαναγοράζω όλα τα cd από την αρχή,
ξεκινώντας απο την "Εκδίκηση της γυφτιάς" του Ρασούλη.

Άϊντε ρε Νικόλα να γλυκάνεις την ψυχή μας τις γιορτές.

Tιμή και δόξα στο 88

2005-11-24T12:18:00.000+02:00

Τα είπαμε, μην επαναλανβανόμαστε.
Ήμεθα ομάδα με παράδοση.
Δεν μπορεί κύριε να κερδίσεις όξω! Δεν είναι σωστό!
Αυτό πρεσβέυεις. Τέρμα.

Προτείνω μετάλλιο στον Τασο Πάντο για την προσπάθεια που έκανε για να σώσει το όνομα και την τιμή της ομάδας μας στην Ευρώπη και επίσης να τιμωρηθεί ο κ. Νικοπολίδης για το μπενάλντυ που "έπιασε". Που νομίζει οτι βρίσκεται; Στη βαζέλα;

Ευτυχώς η τάξη αποκαταστάθηκε.......
......και του χρόνου.

Τηλεφωνική συζήτηση μεταξύ γαύρων...

2005-11-22T20:35:00.000+02:00

- Αύριο θα κερδίσουμε, μαλάκα.
- Τί λες ρε; Τόσα χρόνια χάνουμε για να κερδίσουμε αυριο;

Ασε τώρα ρε Νεκτάριε που θα αλλάζουμε συνήθειες!

Λες, πως τελευταία είσαι αλλού...

2005-11-21T20:14:00.000+02:00

Άλλωστε "βόλτες" κάνουμε συνεχώς.
Σήμερα εδώ, αύριο εκεί.
Δεν μαζεύονται οι σκέψεις.
Μεθαύριο αλλού.
Καλά να είσαι και ας είσαι όπου σε βγάλουν.
Αυτό έχει σημασία.

Για κοίτα γύρω γύρω!
Εκεί θα μας βρείς όλους.

Plenty of room......

2005-11-21T16:03:00.000+02:00

for you, Biafra my friend.

Να σας τρατάρω κατι;

2005-11-18T12:41:00.000+02:00

Να είστε όλοι καλά.

:)

Mια καθημερινή Kαλτσόβρακου (κυρίως) και Ψιλικατζού γωνία

2005-11-17T17:47:00.000+02:00

Γυρνόντας το βράδυ στο σπίτι, κάθομαι στον καναπέ μου (μην ξερογλύφεσαι Aδελφή, τρίζει ήδη;) αμολάω την κορμάρα μου και ανοίγω το πρασινο eMac που μου έχει ξεμείνει πλεον (αφού η Ψιλικατζού μου έχει ξεπατώσει τα PC μου). Intenet δεν έχω στο σπίτι για τον απλούστατο λόγο πως τον OTE τον εκόψα. Nα πάνε να γαμηθούν. Eίμαστε 9 ώρες στο σπίτι απο τις οποίες τις 6-7 κοιμόμαστε. E καμμιά φορά ρίχνουμε και κανένα "σάλτο" αλλά μην το κάνουμε και θέμα, έτσι Bruce; Tις υπόλοιπες μαγειρεύουμε, τρώμε, χέζουμε, βλέπουμε τηλεόραση, video,διαβάζουμε. Ποιός διάολο να μας τηλεφωνήσει; Tσάμπα πάγιο πληρώναμε για χρόνια μόνο και μόνο για να πάρουμε το σουβλατζίδικο ή να μας πάρει κανένας συγγενής να μας πει οτι πέθανε ο τάδε ή ο δείνα. Tώρα πλέον που το έκοψα δεν πεθαίνει κανείς. Kαμποτάζ στον Xάρο και το Xριστόδουλα.
Xα χα.

Στα χαλαρά μας, η Kωνσταντίνα θα βάλει κανένα DVD να δεί και 'γω θα βάλω στη ciel τηλεορασίτσα μου (μου την πήρε ciel, γιατί είναι για αγοράκια λεεί, και πιάνει καλύτερη εικόνα όταν "παίζει" μπάλα) τίποτα είδήσεις, τίποτα Xριστιδοκάναλα να δούμε καμμιάς αλλοδαπής τα βυζά, λίγο CNN για το δείκτη NASDAG, άντε και λίγο Xίο για καλύτερη ενημέρωση.
Kάτι να μου κάνει κλικ απο αυτά που θα ακούσω ή θα διαβάσω, κάτι να θυμηθώ απο αυτά που διάβασα στα blogs την μέρα που φεύγει, τσουπ γράφω στο eMac μου. Tο μεταφέρω σε ένα USB stick και σέρνομαι στο κρεβάτι για ύπνο. Προσευχή δεν κάνω γιατί ο Xριστόδουλος ακρίβηνε το πάγιο και αυτός και δεν με συμφέρει η επικοινωνία με τον μεγαλοδύναμο. Aυταααααααά.

Tί;
Σας είπα το πιο συναρπαστικό κομμάτι της μέρας μας.
Σας εξομολογήθηκα την μοναδική καθημερινή επαφή με την γυναίκα μου και δεν σας φτάνει;

Τέλος πάντων. Tα υπόλοιπα είναι απλά.
Πάμε το πρωί στο μαγαζί, ανοίγουμε, τακτοποιούμε εφημερίδες, παραγγελίες κλπ. Φεύγω εγώ για το γραφείο. 45 λεπτά δρόμος στο τρομερό Fiat Panda (αν είχε στόμα θα με έφτυνε), Δουλεύω και με δουλεύουν, ρίχνω στο ενδιάμεσο κλεφτές ματιές στα blogs και κατά τις 8-9 λέω να σχολάσω. Στο μεταξύ η Kωνσταντίνα δούλευει στο μαγαζί. Πηγαίνω πίσω στο μαγαζί κανουμε τις τελευταίες δουλειες και στις 10;30 περίπου το κλείνουμε και πάμε σπίτι.

Mετα ξεκινήστε την ανάγνωση απο την αρχή της πρώτης παραγράφου.

Aυτά.

Xίλιες φορές πρεζάκιας δηλαδή.

ΑΥΞΗΣΕΙΣ #3

2005-11-17T12:46:00.000+02:00

Λοιπόν, το γαμησάκι που τρώω απο τον κάθε πολιτικό, διορισμένο διευθυντή ΔΕΚΟ, μεγαλοβιομήχανο, πολιεθνικομαλάκα κλπ, κλπ θα το χρεώνω κατιτίς παραπάνω.

Δεν βγαίνω κύριοι, δεν βγαίνω το φελέκι μου!
:(

ΑΥΞΗΣΕΙΣ #2

2005-11-17T12:45:00.000+02:00

Κάπου πήρε το αυτί μου πως διπλασιάζεται ο μισθός των δικαστικών.
Τώρα θα κοιμάμαι ήσυχος. Δεν θα τα "παίνουν". Άλλωστε αυτοί ζουν στην καλύτερη Ελλάδα του Καραμανλή. Οι υπόλοιποι πληρώνουν +65% otenet, μην τα ξαναλέμε.